Πληροφορήθηκα τον θάνατο του
Elvis Presley παίζοντας με ένα γειτονόπουλο κάποιο επιτραπέζιο παιχνίδι, στο πλατύσκαλο, ακούγοντας παράλληλα μουσική από ένα μικρό τρανζίστορ. Δεν θυμάμαι τι παίζαμε ούτε ποιο πρόγραμμα ακούγαμε…
Τα καλοκαίρια συναγωνιζόμασταν ποιος θα μείνει περισσότερες μέρες στο σπίτι του. Επικοινωνούσαμε από το παραθυράκι του μπάνιου που «έβλεπε» στον φωταγωγό, αδιάφοροι για τους έτσι κι αλλιώς λιγοστούς γείτονες. Ύστερα εγώ, από πάνω, έβγαινα στο μπαλκόνι και κατέβαζα έναν όροφο πιο κάτω τον κουβά για ν’ ανταλλάξουμε βιβλία.
Μίκυ Μάους και
Μικρό Καουμπόι πάνω από όλα… Για λίγο καιρό ακόμη…
Ήταν μια εποχή που άλλαζε ερήμην του βασιλιά του ροκ εντ ρολ, καθώς το
πανκ είχε κάνει την εμφάνισή του,
ο Πόλεμος των Άστρων έσπαζε ρεκόρ στα ταμεία των κινηματογράφων, τα μέλη της
RAF καταδικάζονταν σε ισόβια και οι Ισπανοί πήγαιναν στις κάλπες για πρώτη φορά μετά τη από 41 χρόνια και τη δικτατορία του
Φράνκο… Το επόμενο καλοκαίρι είχα μεγαλώσει κι εγώ. Οι σεισμοί επέσπευσαν το ξεδίψασμα των ανησυχιών μας, παραχωρώντας μας επιπλέον ελευθερία στις κινήσεις, μακριά από το
καχύποπτο βλέμμα των δικών μας…
Πριν ξεψυχήσει η δεκαετία, το τέλος του σχολείου διαδεχόταν η άμεση επίσκεψη στον
Μπέζα. Προμηθευόμασταν τα απαραίτητα αντηλιακά, αφρό και ξυραφάκια για τα λιγοστά χνούδια που έβγαιναν στα μάγουλα, αποσμητικά, οδοντόπαστα και καινούρια οδοντόβουρτσα. Τα
προφυλακτικά ήταν ακόμη άχρηστα. Γεμίζαμε τον σάκο με μια ντουλάπα φρεσκοσιδερωμένα ρούχα που τσαλακώνονταν πριν από την πρώτη διανυκτέρευση. Ξεκινούσαμε με
ωτοστόπ και επιστρέφαμε μόλις ξοδευόταν και η τελευταία δραχμή του ούτως ή άλλως πενιχρού βαλαντίου…
Κάπως έτσι πέρασαν τα πρώτα καλοκαίρια των ’80s στους δρόμους και στα νησιά. Αργότερα θα επιλέγαμε για τις αποδράσεις μας τον Σεπτέμβριο ή - όποτε ήταν εφικτό - τον Μάιο. Θα απλωνόμασταν σταδιακά σε άλλες ηπείρους, θα ανακαλύπταμε μόνοι μας όσα είχαμε αποστηθίσει από βιβλία, περιοδικά, δίσκους και ταινίες…
Φέτος παρακολουθήσαμε τα αφιερώματα στον «β
ασιλιά» με αφορμή την 30η επέτειο του θανάτου του κάνοντας επισκέψεις σε νοσοκομεία… Τουλάχιστον ήταν
ανθρώπινα. Με
γιατρούς και προσωπικό που σε κοιτάνε στα μάτια και όχι στα χέρια, που όταν σου λένε πως κάποιο μηχάνημα είναι χαλασμένο τους πιστεύεις γιατί είναι η αλήθεια και όχι κάποιο πρόσχημα για φακελάκι…
Κι όταν τα νέα είναι καλά, νιώθεις σαν να γύρισε πίσω ο χρόνος τουλάχιστον
30 χρόνια.
Ένας λαός γεμάτος κομματόσκυλα, κάθεται μπροστά στο εκράν (σικ) και κάνει πως θρηνολογεί. Τι ακριβώς; Την ψήφο του; Τις χάρες με τις οποίες την εξαργύρωσε; Το αυθαίρετο στο οποίο κάνει διακοπές; Την αγρυπνία που δεν κατάφερε να βοηθήσει στη μονιμότητα στον κανακάρη; Τη χαμένη εθνική του "εξυπνάδα"; Την ανωτερότητα των επιτήδειων; Τη διαφθορά που πήγε να πατάξει εκμεταλλευόμενός την; Τα αμέτρητα βιβλία Ιστορίας που έχουν συμβάλει με τον τρόπο τους σ' αυτό το σκηνικό;
