Sunday, October 04, 2009

I love Walt Whitman

For You O Democracy

Come, I will make the continent indissoluble,
I will make the most splendid race the sun ever shone upon,
I will make devine magnetic lands,
With the love of comrades,
With the life-long love of comrades.

I will plant companionship thick as trees along all the rivers
of America, and along the shores of the great lakes, and
all over the prairies,
I will make inseparable cities with their arms about each
other's necks,
By the love of comrades,
By the manly love of comrades.

For you these from me, O Democracy, to serve you
ma femme!
For you, for you I am trilling these songs.


και η ελληνική ερμηνεία του ποιήματος


Έλα λαέ και θα σε βολέψω,
θα υποστηρίξω πως δεν ντοπάρεσαι προκειμένου να φέρνεις μετάλια,
θα κάνω πως γκρινιάζω όταν μπλοκάρεις τους δρόμους διαμαρτυρόμενος,
και θα συντηρώ κουμπάρους,
αγαπημένους κουμπάρους

Θα σπέρνω διχόνιες παίρνοντας μίζες και δωροδοκώντας
σε κάθε σημείο της Ελλάδας, ως τα σύνορα που αναγνωρίζω μόνο εγώ
και κανένα διεθνές δίκαιο,
θα γεμίζω με αυθαίρετα τις πόλεις προκειμένου να βολεύω τους ψηφοφόρους μου
και κυρίως τους υπουργούς μου,
τους ανδροπρεπείς, Χ.Ο. υπουργούς μου

Όλα αυτά για σένα, αγαπητή Δημοκρατία, από μένα,
λατρεμένο μου φέουδο
Στο όνομά σου την περνάω κοτσάνι.



Για άλλη μια φορά λοιπόν, σαν σε παραμύθι της Ανατολής, έκλεισαν εγκαίρως σχολεία και δημόσιες υπηρεσίες, μεταφέρθηκε η αγωνιστική του σπουδαίου πρωταθλήματος. Πείστηκε το πόπολο πως θα σωθεί αν αλλάξει η κυβέρνηση ή αν πάρουν μεγαλύτερο ποσοστό τα μικρότερα κόμματα. Και το μόνο που δεν κατάλαβε είναι πως το ίδιο είναι αυτό που έχει χρόνια τώρα ένα τέτοιο μαύρο χάλι, που καθρεφτίζεται στους "άρχοντές" του. Και επιδεινώνεται.

Friday, October 02, 2009

Monday, September 28, 2009

Γερμανικές Εκλογές 2009

Γεγονός: Σε μία από τις ισχυρότερες οικονομίες της υφηλίου, οι εκλογές έδειξαν ότι κάθε άλλο παρά πέθανε ο καπιταλισμός.

Σχόλιο: Ίσως να είναι και πιο άγριος. Καλώς ή κακώς, αυτή είναι η πραγματικότητα. Θυμάστε τα ... δεκεμβριανά παπαγαλάκια; Μάλλον αυτά χαροπαλεύουν. Είναι όμως τόσο κουτά που δεν το καταλαβαίνουν. Λέτε αυτή η άγνοιά τους να τους σώσει;

Σήμερα, η πανωλεθρία των σοσιαλδημοκρατών μπορεί να συγκριθεί μόνο με της Χέρτα .

Thursday, September 24, 2009

Η Μελαγχολία της Παρασκευής

Όταν ο Frankie τραγουδούσε για την πιο μοναχική βραδιά της εβδομάδας, δεν είχες καν γεννηθεί. Αργότερα, τυμβωρύχος γαρ, έμαθες το τραγούδι, σου άρεσε και μέσα στην επιτηδευμένη εφηβική σου κατάθλιψη επιχειρούσες να το νιώσεις. Ασφαλώς δεν το καταλάβαινες. Αρκούσε ένα τηλεφώνημα, μια απρόσμενη συνάντηση, ίσως μια αναπάντεχη συνομιλία, και η διάθεσή σου έφτιαχνε αμέσως.

Υπέφερες, είναι αλήθεια, όντας μακριά από φίλους και οικείες καταστάσεις, αλλά το πάλευες. Υπήρχε, έστω κι αν ήταν βαθιά θαμμένη, η ελπίδα της νιότης, η αισιοδοξία για το αύριο... Η προσδοκία ενός καλύτερου, ευτυχέστερου μέλλοντος, και η ασφάλεια του παρόντος. Τώρα δεν έχεις τίποτε απ’ τα δυο. Το μέλλον δυσοίωνο - ξέρεις εσύ - και το παρόν δυσβάσταχτο.

Είναι απόβραδο Παρασκευής, είσαι στο πατρικό σπίτι σου, μα μακριά από το περιβάλλον σου. Εδώ κανείς και τίποτε δεν σου λέει το παραμικρό. Δεν σου δίνει ελπίδα. Μόνο σου την στερεί. Σου υπενθυμίζει εκείνα που δεν είχες ποτέ και υπογραμμίζει τα όσα απώλεσες.

Νομίζεις πως φταίει η υγρή, θολή ατμόσφαιρα που σε πιέζει. Βγαίνεις να πάρεις αέρα. Απ’ το μπαλκόνι βλέπεις μόνο αλλοδαπούς να παίζουν άγνωστα σε σένα παιχνίδια. Πλαισιωμένοι από μπουκάλια μπίρας. Περνάνε καλά με λίγα. Ίσως γι’ αυτό οι παλιοί συμπατριώτες σου να τους φθονούν, χαμένοι στον ελληνο-βουντου-χριστιανικό πολιτισμό τους.

Για σένα Friday night is the loneliest night of the week. Μετράς απώλειες και σκέφτεσαι το άμεσο μέλλον. Ποτέ δεν έμαθες να ζεις, να ζεις το παρόν.

Τώρα ο Richard Thompson τραγουδά το Psycho Street.

Thursday, September 03, 2009

ΥΠ. ΜΑΚ-ΘΡΑΚ

Διαβάζω σήμερα στα ΝΕΑ πως ο νούμερο ένα στόχος της Θεσσαλονίκης βρέθηκε αφύλαχτος, και νιώθω ιερή (!) υποχρέωση να παραθέσω το ακόλουθο γεγονός:

Παρασκευή 23 Αυγούστου, απόγευμα, πηγαίνω με έναν φίλο μου στο περίπτερο, απέναντι από το φυλάκιο του εν λόγω... υπουργείου. Ο φίλος μου θέλει να αγοράσει τσιγάρα (πόσα και ως πότε ακόμη;), αλλά ο περιπτεράς απουσιάζει. Στο... στρατηγικό σημείο μεταξύ περιπτέρου και καφενείου, στέκεται ο... φύλακας του υπουργείου. Έχει αναλάβει φιλικά και - κυρίως - χαλαρά τον ρόλο του φύλακα του περιπτέρου και, ρουφώντας αδέξια το φραπόγαλό του, μας πληροφορεί πως ο περιπτεράς πήγε να κατουρήσει!

Προς στιγμήν μένω άφωνος (λείπω, τελικά, πολλά χρόνια από αυτό το δήθεν κράτος και έχω χάσει αρκετά επεισόδια), αργότερα το σχολιάζω στον ντόπιο φίλο (που σήμερα θυμήθηκε τη στιχομυθία μας και μου υπέδειξε το σχετικό ρεπορτάζ των ΝΕΩΝ) και εισπράττω το αμήχανα συγκαταβατικό βλέμμα του.

Το μόνο που εξακολουθεί να με εκπλήσσει δεν είναι ότι οι ιθαγενείς δεν φοβούνται πλέον το τέρας. Είναι ότι το θεωρούν απαραίτητο!

Wednesday, September 02, 2009

Αέναη Μπαρουφολογία

Μήπως θα ήταν αποτελεσματικότερο, πριν οι διάφοροι φωστήρες-σωτήρες αρχίσουν τις διάφορες εξαγγελίες απραγματοποίητων "προγραμματισμών", να εστιάσουν στο να εφαρμοστούν οι υπάρχοντες νόμοι;

Η αρχή ας γίνει από περιβαλλοντολόγους και συγκοινωνιολόγους.

Monday, July 20, 2009

Οι U2 στο Βερολίνο

18 Ιουλίου 2009

Τα εισιτήρια για τη συναυλία παρέχουν στους κατόχους τους το δικαίωμα της δωρεάν μετακίνησης με τα μέσα μαζικής μεταφοράς δύο ώρες πριν ανοίξουν οι θύρες και μέχρι τις 3 της επόμενης μέρας. Όμως, η S-Bahn, ο υπέργειος γρήγορος σιδηρόδρομος που εξυπηρετεί πάμπολλους Βερολινέζους και τουρίστες, έχει χάσει τον τελευταίο καιρό την αξιοπιστία της. Στάσεις εργασίας, ακυρώσεις δρομολογίων… έκαναν πολύ κόσμο να μην την εμπιστεύεται. Υπάρχει, άλλωστε, κι άλλος τρόπος, το μετρό ή U-Bahn, που κάνει στάση επίσης μπροστά στο Ολυμπιακό Στάδιο. Και, από τις 9 γραμμές της πόλης, συμπτωματικά αυτή που πάει ως εκεί είναι η U2! Πώς θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερο μεταφορικό μέσο σήμερα για έναν fan των U2;
Έστω και παστωμένοι φθάνουμε έξω από το Στάδιο, όπου υπάρχουν ακόμη εισιτήρια. Οι μαυραγορίτες τιμωρήθηκαν. Τώρα προσπαθούν να τα σκοτώσουν… Ως γνωστόν η απληστία ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.
Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί τους που κοντεύουν να συμπληρώσουν εικοσιτετράωρο εκεί, αφού κατασκήνωσαν από το προηγούμενο βράδυ. Πολλοί από αυτούς έχουν ήδη δει τις συναυλίες που έχουν προηγηθεί σε Βαρκελώνη, Μιλάνο, Παρίσι, Νίκαια, κρατάνε ημερολόγιο με τα τραγούδια που παίζει το γκρουπ στην κάθε πόλη… Οι Grateful Dead με τα φοβερά κιθαριστικά σόλο τους ανήκουν στο παρελθόν, σήμερα υποκλινόμαστε στην τεχνολογία: Let me in the sound, let me in the sound…

Καθώς αποχωρούν οι Snow Patrol που ανέλαβαν να προθερμάνουν τους 90.000 θαυμαστές που έχουν κατακλύσει το στάδιο η σκηνή μένει άδεια. Είναι τόσο γιαγαντιαία που το Ολυμπιακό Στάδιο δείχνει συρρικνωμένο. Θυμίζει την αράχνη από το Glass Spider Tour του David Bowie, σε πιο μοντέρνα εκδοχή (θα μπορούσε να είναι διαστημόπλοιο) δείγμα των επιτευγμάτων της τεχνολογίας την τελευταία εικοσαετία. Από τα ηχεία της τέλειας εγκατάστασης ακούγεται το Space Oddity. Ο ουρανός του Wim Wenders σκοτεινιάζει μα δεν είναι απειλητικός. Όπου να ’ναι βγαίνουν οι U2.
Αθόρυβα, τα μέλη του συγκροτήματος παίρνουν τις θέσεις τους πίσω από τα όργανά τους και αρχίζουν να παίζουν τα πρώτα ακόρντα του Breath. Θα ακολουθήσουν άλλα τρία από το τελευταίο άλμπουμ τους. Ο Bono αναλαμβάνει να ευχαριστήσει το κοινό «που μας βοήθησε να έχουμε μια τόσο καλή ζωή» (αυτό το έχει κάνει κι ο Robbie Williams κι ακόμη παλιότερα και πολύ πιο campy ο Liberace) και να εξηγήσει τη μεγαλομανία - «madness – τρέλα» αποκαλεί ο ίδιος τη σκηνή - ως προσπάθεια προσέγγισης: «Θέλαμε να είμαστε πιο κοντά σε σας». Θα μπορούσε να είναι ο τέλειος ιερέας. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Υποκριτής; Υπάρχουν πάντα οι άπιστοι.
Magnificent! Αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να παρασυρθεί παρατηρώντας τη λαοθάλασσα να παίρνει τα χρώματα της σκηνής. Από ψηλά, εκεί που κάθομαι, ο κόσμος με τα κινητά και τις φωτογραφικές μηχανές στο χέρι μοιάζει με τη θέα του Λος Άντζελες από το Griffith Park.
Ο Edge παίζει όπως πάντα επικεντρωμένος στην κιθάρα του πριν αρχίσει ένα μανιακό σπριντ στον κύκλο που περιβάλλει τη βασική σκηνή. Αυτά τα δύο τμήματα ενώνονται με γέφυρες που περιστρέφονται κατά 360° - εξ ου και το όνομα της τουρνέ. Ακόμη πιο σοβαρός ο Adam Clayton στο μπάσο του και αναγκαστικά, λόγω ντραμς, πιο κινητικός ο Larry Mullen που θα… περιοδεύσει κι αυτός για λίγο, αργότερα, με ένα ταμπούρλο. Ο Bono τραγουδάει. Όλοι μαζί αποτελούν αυτό το σφιχτοδεμένο συγκρότημα που κατάφερε να κατακτήσει την υφήλιο ξεκινώντας από τη μικρή Ιρλανδία, και που είναι σε θέση να αναπαράγει εντυπωσιακά, σε αχανείς χώρους, τους περίπλοκους ήχους που δημιουργεί με σπουδαίους παραγωγούς στο στούντιο. Απόψε έχει περισσότερο κόσμο από την τελευταία φορά, σχεδόν ακριβώς πριν από τρία χρόνια, που είχα παρευρεθεί στον ίδιο χώρο για τη συναυλία των Rolling Stones.
Δύο άγνωστοι ανεβαίνουν - προφανώς μια προγραμματισμένη κίνηση - από το κοινό στη σκηνή. Ο ένας παίρνει μια κιθάρα από τον Bono, ο άλλος «βοηθάει» τον Larry Mullen στα drums. Angel of Harlem. Σε λίγο θα αρχίσει το κήρυγμα. Αλλά πριν, ένα medley με δύο τραγούδια του βασιλιά της ποπ: Man in the Mirror και Don’t Stop ’Til You Get Enough.
Ανάμεσα στο entertainment ο Bono μας θυμίζει πόσα τραγούδια έχουν γράψει στο Βερολίνο, παίζουν ένα από αυτά, το Stay (Faraway, So Close!) από το ομώνυμο φιλμ του Wenders, και μεταμορφώνεται κατά σειρά σε κοινωνιολόγο («Περνάει δύσκολους καιρούς και η Γερμανία, αλλά είναι χώρα δημιουργική και θα τα καταφέρει»), ιστορικό («Πριν από 20 χρόνια έπεσε το τείχος»), ιεραπόστολο («Ας προσευχηθούμε για τους κατοίκους του Ιράν»), ακτιβιστή («σήμερα θυμόμαστε την Aung San Suu Kyi») που ανεβάζει επί σκηνής άτομα με μάσκες του προσώπου της Βιρμανής που έχει τιμηθεί με το βραβείο νόμπελ Ειρήνης και εδώ και 20 χρόνια της έχει επιβληθεί κατ’ οίκον περιορισμός, ευεργέτη («στείλτε όλοι ένα φιλί για την Αφρική»). Ο Bono έχει ζεσταθεί. Το πρόγραμμα συνεχίζεται με ευχές προς τον Νέλσον Μαντέλα για τα γενέθλιά του (σήμερα γίνεται 91 ετών) και ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα από τον αρχιεπίσκοπο Τούτου που προβάλλεται στην πελώρια οθόνη πάνω από τη σκηνή που αλλάζει διαρκώς χρώματα και σχήματα. Μια πραγματική πανδαισία. Στο διάστημα αυτό το κοινό σιωπά, μάλλον από αμηχανία.


Με την ευχή του Bono θα κατευθυνθούμε και πάλι προς τον σταθμό του μετρό της U2. Σε λίγο θα αρχίσει να ξεστήνεται η μεγάλη star της βραδιάς: η σκηνή. Χρειάζονται μέρες για το στήσιμό της και 120 φορτηγά για τη μεταφορά της. Είναι η μεγαλομανία θανάσιμο αμάρτημα;

Τα τραγούδια που έπαιξαν:

1. Breathe
2. No Line on the Horizon
3. Get on Your Boots
4. Magnificent
5. Beautiful Day
6. Mysterious Ways
7. I Still Haven't Found What I'm Looking For
8. Angel of Harlem
9. Stay (Far Away, So Close!)
10. Unknown Caller
11. The Unforgettable Fire
12. City of Blinding Lights
13. Vertigo
14. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight
15. Sunday Bloody Sunday
16. Pride
19. Walk On
20. Where the Streets Have No Name
21. One

Ανκόρ:

22. Ultraviolet
23. With or Without You
24. Moment of Surrender

Monday, July 13, 2009

Sheffield Rules!

Έναν μήνα πριν από το καινούριο άλμπουμ των Arctic Monkeys, μια γεύση από τους συντοπίτες τους Reverend and the Makers και το single τους Silence is Talking.




Και τώρα ας θυμηθούμε τους War και το Low Rider:


Monday, June 15, 2009

Οι Καλοί και Ορθόδοξοι Χριστιανοί

Οι καλοί και ορθόδοξοι χριστιανοί δεν ξέρουν ότι στο Βερολίνο για παράδειγμα παραχωρείται γερμανικό σχολείο τις απογευματινές ώρες για τη διδασκαλία των Ελληνόπουλων... χ γενιάς ή θεωρούν τον εαυτόν τους τόσο ανώτερο που προφανώς το εκλαμβάνουν ως δικαίωμα. Οι καλοί και ορθόδοξοι αυτοί, λοιπόν, χριστιανοί δεν ενημερώθηκαν για το περιστατικό αγνού 16χρονου Ελληνόπουλου που χαιρέτησε ναζιστικά στον χώρο του εν λόγω σχολείου, ούτε την ανεύθυνη αντίδραση (αμηχανία;, ο εθνικοσοσιαλισμός ως τρόπος ζωής και σκέψης της σύγρονης ελληνικής κοινωνίας;) των Ελλήνων καθηγητών - "Ε, παιδί είναι τώρα, αμάν κι αυτοί οι Γερμανοί με τα κόμπλεξ τους..." - όταν κλήθηκαν να πάρουν θέση.

Και φυσικά οι καλοί και ορθόδοξοι χριστιανοί έχουν μπερδέψει τον ναζισμό με τη δική τους χούντα και νομίζουν ότι ο Χίτλερ ήταν και υπέρ της θρησκείας.

Sunday, June 07, 2009

Politician



Το τραγούδι Politician των Cream όπως ακούστηκε στην αποχαιρετιστήρια συναυλία τους. Καιρός να μας αδειάζουν τη γωνιά τα διάφορα πολιτικά απολιθώματα.