I Know It's Over

Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
And as I climb into an empty bed
Oh well. Enough said.
I know it's over - still I cling
I don't know where else I can go
Oh ...
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
See, the sea wants to take me
The knife wants to slit me
Do you think you can help me ?
Sad veiled bride, please be happy
Handsome groom, give her room
Loud, loutish lover, treat her kindly
(Though she needs you
More than she loves you)
And I know it's over - still I cling
I don't know where else I can go
Over and over and over and over
Over and over, la ...
I know it's over
And it never really began
But in my heart it was so real
And you even spoke to me, and said :
"If you're so funny
Then why are you on your own tonight ?
And if you're so clever
Then why are you on your own tonight ?
If you're so very entertaining
Then why are you on your own tonight ?
If you're so very good-looking
Why do you sleep alone tonight ?
I know ...
'Cause tonight is just like any other night
That's why you're on your own tonight
With your triumphs and your charms
While they're in each other's arms..."
It's so easy to laugh
It's so easy to hate
It takes strength to be gentle and kind
Over, over, over, over
It's so easy to laugh
It's so easy to hate
It takes guts to be gentle and kind
Over, over
Love is Natural and Real
But not for you, my love
Not tonight, my love
Love is Natural and Real
But not for such as you and I, my love
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
Oh Mother, I can feel the soil falling over my ...
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
Oh Mother, I can even feel the soil falling over my head
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
Oh Mother, I can feel the soil falling over my ...

Spring Is Here

Spring is here
Why doesn't my heart go dancing
Spring is here
Why isn't the waltz entrancing
No desire no ambition leads me
Maybe it's because nobody needs me

Spring is here
Why doesn't the breeze delight me
Stars appear
Why doesn't the night invite me
Maybe it's because nobody loves me

Spring is here I hear

If You Knew

If you knew how I missed you
You would not stay away today
Don't you know how I love you
Stay here, my dear with me

I can't go on without you
Your love is all I'm living for
I love all things about you
Your heart, your soul, my love

I need you here beside me
Forever and a day, a day
I know whatever betides me
I love you, I love you, I do

Death of a Party

The death of the party
Came as no surprise
Why did we bother?
Should have stayed away

Another night
And I thought "Well, well"
Go to another party and hang myself
Gently on the shelf

The death of the teenager
Standing on his own
Why did he bother?
Should have slept alone

Another night
And I thought "Well, well"
Go to another party and hang myself
Gently on the shelf

Another night
And I thought "Well, well"
Go to another party and hang myself
Gently on the shelf

Devant le garage (Les parapluies de Cherbourg)

J'avais tellement peur de ne pas te trouver
je suis si heureuse d'être avec toi
maintenant je rit parce-que je me rend compte
combien je suis bête quand je suis toute seule
j'ai parlé à maman de notre mariage
elle m'a évidement traité de folle
et puis ce soir elle m'a interdit de te voir
tu comprends, j'ai eu si peur

J'aime mieux partir n'importe ou ne plus revoir maman
que tu de perde
nous nous marieront en cachette

oh tu sais maintenant ça n'a plus d'importance
nous avons même tout notre temps
ce matin j'ai reçu cette feuille de route
et je dois partir pour 2 ans

alors le mariage on en reparlera plus tard
avec ce qui se passe en Algérie en ce moment
je ne reviendrais pas d'ici longtemps

Mais je ne pourrais jamais vivre sans toi
Je ne pourrais pas, ne pars pas, j'en mourrais
Je te cacherais et je te garderais
mais mon amour ne me quitte pas

Tu sais bien que c'est ne pas possible
(je ne te quitterai pas)
mon amour il faudra pourtant que je parte
tu sauras que moi je ne pense qu'à toi
mais je sais que toi tu m'attendra

2 ans, 2 ans de notre vie
ne pleure pas je t'en supplie
2 ans non je ne pourrais pas
calme toi et nous reste si peu de temps
si peu de temps mon amour qu'il ne faut ne pas le gâcher
il faut essayer d'être heureux
il faut que nous gardions de nos derniers moments
un souvenir plus beau que tout
un souvenir qui nous aidera à vivre

j'ai tellement peur quand je suis seule
nous nous retrouverons et nous serons plus fort
tu connaitras d'autres femmes tu m'oublieras
je t'aimerais jusqu'à la fin de ma vie

Guy je t'aime, ne me quitte pas

Mon amour.... ne me laisse pas

Viens, viens, mon amour, mon amour





If it takes forever I will wait for you
For a thousand summers I will wait for you
Till you're back beside me
Till I'm holding you
Till I hear you sigh here in my arms

Anywhere you wander, anywhere you go
Every day remember how I love you so
In your heart believe what in my heart I know
That forevermore I'll wait for you

The clock will tick away the hours one by one
And then the time will come when all the waiting's done
The time when you return and find me here and run
Straight to my waiting arms

If it takes forever I will wait for you
For a thousand summers I will wait for you
Till you're here beside me
till I'm touching you
And forevermore sharing your love...

Junk

Motor Cars, Handle Bars
Bicycles for Two
Broken Hearted Jubilee
Parachutes, Army Boots
Sleeping Bags for Two
Sentimental Jamboree

Buy Buy
Says the Sign in the Shop Window
Why Why
Says the Junk in the Yard

Candlesticks, Building Bricks
Something Old and New
Memories for You and Me

Buy Buy
Says the Sign in the Shop Window
Why Why
Says the Junk in the Yard

Yes, I Am Blind

Yes, I am blind
No, I can't see
The good things
Just the bad things, oh...

Yes, I am blind
No, I can't see
There must be something
Horribly wrong with me ?

God, come down
If you're really there
Well, you're the one who claims to care

Love's young dream
I'm the one who shopped you
I'm the one who stopped you
'Cause in my sorry way I love you
Love's young dream
Are you sorry
For what you've done ?
Well, you're not the only one
And in my sorry way I love you

Yes, I am blind
But I do see
Evil people prosper
Over the likes of you and me
ALWAYS

God, come down
If you're really there
Well, you're the one who claims to care

Little lamb
On a hill
Run fast if you can
Good Christians, they want to kill you
And your life has not even begun !
You're just like me, you're just like me
Oh, your life has not even begun !
You're just like me, you're just like me
And your life has not even begun !
You're just like me, just like me
And your life has not even begun !
You're just like me, you're just like, just like me

Si tu t'en vas

Si tu t'en vas, si tu t'en vas un jour, tu m'oublieras
Les paroles d'amour, ça voyage pas
Si tu t'en vas, la mer viendra toujours vers le rivage
Les fleurs sauvages, dans les blés lourds, viendront toujours

Si tu t'en vas, si tu t'en vas un jour, tu m'oublieras
Les blessures d'amour ne s'ouvrent pas
Si tu t'en vas, la source ira toujours grossir le fleuve
Les amours neuves, vers les beaux jours, iront toujours

Si tu t'en vas, si tu t'en vas un jour, tout finira
Les choses de l'amour ne vivent pas
Si tu t'en vas, la mort vaincra toujours la fleur de l'âge
C'est son ouvrage, malgré l'amour, qui meurt toujours

Si tu t'en vas, si tu t'en vas un jour, rappelle-toi
Les paroles d'amour ne s'envolent pas
Si tu t'en vas au-delà de la vie, vers la lumière
Où les prières n'arrivent plus, elles sont perdues

Si tu t'en vas, si t'en vas un jour dans ces coins-là
Nous parlerons d'amour comme autrefois, si c'est possible.

Dos Gardenias

Dos gardenias para ti
con ellas quiero decir
te quiero, te adoro, mi vida.
Ponles toda tu atencion
porque son tu corazon y el mio.


Dos gardenias para ti
que tendran todo el calor de un beso
de esos besos que te di
y que jamas encontraras
en el calor de otro querer.


A tu lado viviran y te hablaran
como cuando estas conmigo
y hasta creeras
que te diran te quiero.


Pero si un atardecer
las gardenias de mi amor se mueren
es porque han adivinado
que tu amor se ha marchitado
porque existe otro querer.

Μεταξύ Αδιαφορίας και Ιστορίας

Γράφει από το Βερολίνο ο Βασίλης Κοντόπουλος

Εκείνη τη μέρα που έτυχε να ταξιδεύει, το πρόβλημα δεν ήταν πλέον η κακοκαιρία στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, αλλά η ομίχλη στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, που πρόσφερε καινούρια αφορμή για γκρίνια.
Είχαν περάσει οι γιορτές με την πρόσκαιρη ανεμελιά και ο κόσμος καταστροφολογούσε πάλι γύρω από το πάγιο θέμα των τελευταίων μηνών: την οικονομική κρίση. Κάποιοι, ωστόσο, την ώρα που οι περισσότεροι επέστρεφαν στις δουλειές τους μετά το τέλος της άδειας, είχαν τη δυνατότητα να ξεκινήσουν ένα ταξιδάκι αναψυχής.

Πήγαινε για πρώτη φορά στο Βερολίνο, αλλά δεν το είχε «σε καμιά εκτίμηση, ουδεμία σχέση με το Παρίσι ή το Αμστερνταμ». Πρέπει να ήταν λίγο κάτω από τα τριάντα, είχε περάσει δηλαδή προ πολλού την εφηβεία που δικαιολογεί πολλά ατοπήματα και, ασφαλώς, απείχε αρκετά από την ηλικία που θα της καταλόγιζες άνοια. Μιλούσε ακατάπαυστα, δυνατά και με στόμφο, δίχως να πτοείται από τα βλέμματα των ενοχλημένων επιβατών γύρω της, έχοντας για ακροατές τρεις συνομήλικούς της, μέλη μιας παρέας που ήταν μοιρασμένη σε δύο διαφορετικές σειρές του αεροπλάνου. Επέμενε με άποψη σε δανεισμένα, αναφομοίωτα γνωμικά και ως λύσεις στα διάφορα προβλήματα είχε ανέφικτες προτάσεις. Λίγο πριν από την προσγείωση διέκοψε τον ειρμό του μονολόγου της και αναφώνησε τρομαγμένη «χιόνια!», εκφράζοντας τον φόβο της πως θα δυσκόλευαν την πρόσβασή της στην αγορά. Πιο κάτω εντόπισε μια παγωμένη λίμνη, μα ύστερα διόρθωσε πως ήταν ποτάμι, και μάλιστα ο Ρήνος! Κάποιος από την παρέα συνοφρυώθηκε, αλλά δεν του άφησε περιθώρια αντίδρασης: «Αφού περνάει από επτά πρωτεύουσες της Ευρώπης, δεν μπορεί, θα περνάει και από το Βερολίνο!», επέμενε αυτή με ύφος επαΐοντος, και φάνηκε πως τον έπεισε. Οι άλλοι δύο, αμέτοχοι και βαριεστημένοι σε όλη τη διάρκεια της πτήσης, μάλλον δεν είχαν γεωγραφικές ή άλλου είδους ανησυχίες. Υποθέτω πως εννοούσε τον Δούναβη και τις τέσσερις πρωτεύουσες που διασχίζει (Βιέννη, Μπρατισλάβα, Βουδαπέστη, Βελιγράδι) και, πληροφοριακά, αναφέρω πως ο ποταμός που διασχίζει τη γερμανική πρωτεύουσα ονομάζεται Spree.

Παρόμοια αδιαφορία και σε σημεία άγνοια συναντάει κανείς και στο βιβλίο «Das gute alte West-Berlin» («Το παλιό καλό Δυτικό Βερολίνο») του Gunter Brus (Γκίντερ Μπρους), το τρίτο μέρος της βιογραφίας του μετά τα «Die gute alte Zeit» («Ο παλιός καλός καιρός») και «Das gute alte Wien» («Η παλιά καλή Βιέννη»), που κυκλοφόρησαν το 2002 και 2007, αντίστοιχα. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο των 184 σελίδων (πολλές από αυτές καλύπτονται από απλοϊκά σκίτσα), αναρωτιέται κανείς πόσος καιρός πρέπει να περάσει ακόμη μέχρι να παλιώσει η έκφραση «το καινούριο Βερολίνο». Είναι πασίγνωστο ότι από τον Νοέμβριο του 1989 έπαψε να υφίσταται το Τείχος που το χώριζε στα δύο και ότι από τον Οκτώβριο του 1990, που πραγματοποιήθηκε η πολιτική ένωση των Γερμανιών, το Βερολίνο δεν είναι πλέον η πόλη στην οποία μετακόμιζαν όσοι Δυτικογερμανοί αρνούνταν να υπηρετήσουν στον στρατό, ενώ παράλληλα με την εξαφάνιση της Ανατολικής Γερμανίας κόπηκαν οι επιχορηγήσεις και τα επιδόματα που λίπαιναν το έδαφός του, καθιστώντας το γόνιμο για την ανάπτυξη κάθε υποκουλτούρας. Αν και έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια, εμφανίζονται διαρκώς βιβλία που, στην πλειονότητά τους, καταπιάνονται με το παρελθόν νοσταλγώντας (κυρίως) τα φτηνά ενοίκια και την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα. Σπάνια γίνεται λόγος στις σελίδες τους για το γεγονός πως αν ήθελες να πας από το Δ. Βερολίνο στο Αμβούργο, λόγου χάριν, μια απόσταση δύο ωρών με το αυτοκίνητο, συχνά χρειαζόσουν άλλες τόσες ώρες αναμονής στα σύνορα, θύμα της διάθεσης του εκάστοτε Ανατολικογερμανού φρουρού-ελεγκτή διαβατηρίων.

Ο γεννημένος το 1938 αυστριακός καλλιτέχνης Gunter Brus είναι ένας από τους τέσσερις ιδρυτές του Βιεννέζικου Ακτιβισμού, ένα κίνημα που στις αρχές της δεκαετίας του '60 αποσκοπούσε να περιφρονήσει τις κοινωνικές συμβάσεις και τα ταμπού, στηλιτεύοντας τη φασιστική νοοτροπία που επικρατούσε ακόμη σε στρώματα της αυστριακής κοινωνίας. Το 1968 καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση, αφού κατά τη διάρκεια μιας περφόρμανς ούρησε σε ένα ποτήρι, πίνοντας αργότερα το περιεχόμενό του, και κάλυψε το σώμα του με τα περιττώματά του τραγουδώντας ταυτόχρονα τον αυστριακό εθνικό ύμνο, αυνανιζόμενος. Προκειμένου να αποφύγει την έκτιση της ποινής δραπέτευσε με την οικογένειά του στο Δ. Βερολίνο, για να επιστρέψει στην πατρίδα του ύστερα από εφτά χρόνια, ενώ το 1996 τιμήθηκε με το μεγάλο αυστριακό κρατικό βραβείο που απονέμεται σε εικαστικούς καλλιτέχνες και συνοδεύεται από 30.000 ευρώ.

Στο πρόσφατο βιβλίο του, λοιπόν, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Jung und Jung ασχολείται με εκείνη την εποχή των αρχών της δεκαετίας του '70 αμφισβητώντας την ύπαρξη της καλλιτεχνικής κίνησης στην πόλη και ισχυριζόμενος πως ακόμη και αν υπήρχε, ο ίδιος δεν συμμετείχε ποτέ σ' αυτήν. «Πήγαινα μόνο στις δικές μου εκθέσεις και έδειχνα πεισματική αδιαφορία για οτιδήποτε άλλο συνέβαινε», δηλώνει. Η αδιαφορία αυτή γίνεται αντιληπτή σε πολλές σελίδες, αφού αναφέρει γνωστά και τετριμμένα περιστατικά, όπως τη γυμνή εμφάνιση της Uschi Obermaier (μοντέλο, ηθοποιός και σύμβολο του σεξ για τη γενιά του '68, της οποίας υπήρξε ενεργό μέλος) στην Kommune 1, τα ξενύχτια στο μπαρ Zwiebelfisch στη Savigny Platz και τους διάφορους συμπατριώτες του που φαίνεται πως τελικά άφησαν εποχή περισσότερο ως γαστρονόμοι παρά ως καλλιτέχνες. Πράγματι, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πολλοί ισχυρίζονται πως η μεγαλύτερη συμβολή των αυστριακών καλλιτεχνών εκείνης της γενιάς στο Βερολίνο υπήρξε η κουζίνα της χώρας τους! Ο Oswald -Ossi- Wiener ήταν ο ιδιοκτήτης του μυθικού εστιατορίου «Exil» στην Paul-Lincke-Ufer 44a, που δεν υπάρχει πια, ενώ ο διάδοχός του, το Paris Bar, παρά τη χρεοκοπία του το 2005, κατάφερε να αναγεννηθεί με τη βοήθεια επενδυτών. Στο πρώτο ήταν που τέσσερις από αυτούς τους «εξόριστους» ίδρυσαν την «Αυστριακή Εξόριστη Κυβέρνηση», ενώ στο μεταξύ ένας από τους ιδιοκτήτες του δεύτερου επιμελήθηκε το βιβλίο-ντοκουμέντο του θρυλικού εστιατορίου στην Kantstrasse 152.

Ιδιαίτερα αρνητική εντύπωση του άφησαν οι επισκέψεις του στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου οι κρατικοί υπάλληλοι του θύμιζαν τους ναζί και γράφει, αρκετά φιλάρεσκα, σχεδόν κενόδοξα, «δεν μπορώ να φανταστώ τι θα καταφέρναμε εγώ και η παρέα μου με τις αναρχικές μας απόψεις, αν μέναμε εκεί». Αντιθέτως, «στο Δυτικό Βερολίνο αισθανόμουν πάντα ιδιαίτερα οικεία, ειδικά όταν χαμένος στις σκέψεις μου περπατούσα σε δρόμους με ακακίες, που μ' έκαναν να μη νοσταλγώ καθόλου τη Βιέννη». Παρακάτω, ωστόσο, απορεί με την έλλειψη δρόμων με ονόματα καλλιτεχνών που έμεναν σε κάποιον από αυτούς έστω και για λίγο διάστημα, σαν να ήθελε ο ίδιος να είναι ένας από αυτούς.

Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα βιβλίο τόσο περιττό όσο και οι παρωχημένες απόψεις ενός ανθρώπου που μιλάει για πράγματα που δεν είναι σε θέση να γνωρίζει και συχνά αυτοαναιρείται μέσα σε λίγες αράδες.

Είναι χρήσιμο και συχνά απαραίτητο να μαθαίνει κανείς την ιστορία μιας πόλης που επισκέπτεται, πολύ περισσότερο όταν σκοπεύει να ζήσει σ' αυτή σπουδάζοντας ή δουλεύοντας. Ευτυχώς υπάρχουν πολύ καλύτερα βιβλία γι' αυτόν το σκοπό, που σίγουρα θα αναζητήσουν και θα βρουν όσοι ενδιαφέρονται και που σίγουρα δεν ανήκουν στην κατηγορία της συνταξιδιώτισσας... *


http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=256700