Πέθανε στα 65 του ο Werner Schroeter

"...Τον βλέπω συχνά εδώ και μερικούς μήνες στο Café Savigny, όταν κατεβαίνω από το σπίτι μου για να πιω καφέ μόνος ή με φίλους. Όποτε δεν είναι μόνος του συνεννοείται χαμηλόφωνα με τον εκάστοτε συνομιλητή του. Σχεδόν εύθραυστος. Θεωρείται μορφή – κλειδί στην πορεία του σύγχρονου γερμανικού κινηματογράφου, από τη δεκαετία του ’70 και μετά, χάρη στην ικανότητά του να συνδυάζει το πάθος της όπερας με τον βερισμό των οτέρ. Στην ταινία του Malina, σε σενάριο της Elfriede Jelinek βασισμένο στη νουβέλα της Ingeborg Bachmann, και πρωταγωνιστές τον Mathieu Carrière (στον ομώνυμο ρόλο) και την Isabelle Hupper, το ΕΔΩ ΒΕΡΟΛΙΝΟ είχε αναφερθεί το 1991. To 2008 στη Μπιενάλε της Βενετίας του απονεμήθηκε η Χρυσή Λεοπάρδαλη για την προσφορά του στην έβδομη Τέχνη, φέτος η λέσχη Arsenal στο υπόγειο του κιν/φικού μουσείου της Potsdamer Platz έκανε ένα μικρό αφιέρωμα στο έργο του παρουσιάζοντας 13 ταινίες, ενώ η τελευταία του δουλειά με τον διεθνή τίτλο Nuit de chien προβάλλεται στους κινηματογράφους. Πρόκειται, φυσικά, για τον Werner Schroeter (Βέρνερ Σρέτερ) που πρόσφατα σκηνοθέτησε στη σκηνή Αγορά (μπροστά στη Volksbühne) την ιδιόμορφη συρραφή της Αντιγόνης με την Ηλέκτρα..."

Ένα μικρό κείμενο για τον Werner Schroeter (7.4.1945 - 12.4.2010) που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 146 του περιοδικού "ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ"

Going to a Town

Η Αλεξάνδρα με πληροφορεί πως ο

Rufus Wainwright is going to a town...και συγκεκριμένα έρχεται να επισκεφτεί την δική μας μικρή Αθήνα στις 5 Ιουνίου για την πρώτη του συναυλία στην χώρα μας!

Ο Elton John τον χαρακτήρισε «σπουδαιότερο συνθέτη στον πλανήτη». Τα υπόλοιπα είναι ξεκάθαρα από το attached videaki ...και για περισσότερα: www.rufuswainwright.com or email me back ελεύθερα!



Να πάτε όλοι! Όπως και στον Marc Almond στις 18 (Πάτρα), 19 (Αθήνα) και 20 (Θεσσαλονίκη), απ' ό,τι πληροφορούμαι, αυτού του μήνα. Εγώ θα τον δω σε λίγες ώρες.

Vic Chesnutt 1964-2009

Ο Michael Stipe των R.E.M. πρέπει να διαισθάνθηκε, από την πρώτη φορά που τον είδε να παίζει σε ένα κλαμπ στην Αθήνα της Τζόρτζια, πως ο Vic Chesnutt φλέρταρε έντονα με τον άλλο κόσμο. «Θέλω να ηχογραφήσω έναν δίσκο μαζί σου πριν αυτοκτονήσεις», λέγεται πως του είχε πει, και λίγο αργότερα τον οδήγησε στο στούντιο. Ο Stipe έκανε παραγωγή στο άλμπουμ του «Little» (1990) και τον βοήθησε επίσης, στο «West of Rome» που ακολούθησε έναν χρόνο αργότερα. Πρόκειται για δύο Lo-Fi φολκ άλμπουμ, που διηγούνται, γεμάτα κατήφεια και μελαγχολία, τη σκληρή ζωή του νεαρού Vic.

Μια ζωή που ξεκίνησε το 1964 στο Jacksonville της Φλόριντα, συνεχίστηκε σε ένα μικρό χωριό της Τζόρτζια, όπου ο Chesnutt μεγάλωσε με τους θετούς γονείς του, και ήταν γεμάτη από ναρκωτικά όλων των ειδών. Η ζωή αυτή πήρε ακόμη τραγικότερη τροπή στα 19 του, μετά από ένα ατύχημα που είχε οδηγώντας μεθυσμένος. Η ζημιά που προκλήθηκε στον νωτιαίο μυελό τον άφησε σε αναπηρικό καροτσάκι.

«What a great day to come out of coma» είχε γράψει αργότερα με τον ιδιαίτερα αισιόδοξο κυνισμό που είναι χαρακτηριστικό πολλών τραγουδιών του. Η αναπηρία θα μπορούσε να είχε καταστρέψει την καριέρα του, άφηνε μερικές φορές να εννοηθεί σε συνεντεύξεις, αλλά την αγνόησε και έβγαινε στη σκηνή προσπαθώντας να αποφύγει τον χαρακτηρισμό του «τροβαδούρου στην αναπηρική καρέκλα», μια εικόνα που δεν γινόταν επ’ ουδενί αντιληπτή ακούγοντας τους δίσκους του.

Μετά από μια σειρά άλμπουμ όπως το «Drunk» (μια ωδή στη μέθη) ή το «Is the Actor Happy?» (μια ωδή στη ζωή και τις τέχνες) ο Chesnutt χαρακτηρίστηκε γνήσιος εγγονός του Bob Dylan και πνευματικός αδελφός του Townes van Zandt. Πολλοί τον έχρισαν επίσης συνοδοιπόρο στα βάσανα που απασχολούσαν τον Howe Gelb (αλλά πιο εύστοχο), τη Victoria Williams (δίχως τη γυναικεία τρυφερότητα), τον Elliott Smith (δίχως την ποπ χροιά). Τα τραγούδια του Chesnutt είναι συχνά γυμνά και σκοτεινά, η πεμπτουσία της καθαρής έκφρασης που χαρακτηρίστηκε ως «Americana». Είναι γεμάτα από κρωξίματα που αντηχούν σε αχανείς εκτάσεις ή μουσκεμένα στο αλκοόλ σαν την υγρασία των δέντρων του νότου, έτοιμων να πνιγούν στο παράσιτο, γνωστό στην πατρίδα του ως Spanish moss (ισπανικό βρύο). Είναι ακόμη γκόσπελ προσευχές, εκκλησιαστικοί ύμνοι προς τους απανταχού πονεμένους που τελικά καταστρέφουν ολοσχερώς το συκώτι τους.

Ο Chesnutt διένυσε την πιο επιτυχημένη περίοδό του στα μέσα της δεκαετίας του 1990 όταν μουσικοί όπως η Madonna, οι Smashing Pumpkins, οι Garbage και, φυσικά, οι R.E.M. διασκεύασαν τραγούδια του που κυκλοφόρησαν σε ένα άλμπουμ με σκοπό την ενίσχυσή του. Όταν η έκρηξη της φολκ καταλάγιασε, ο Vic άλλαζε εταιρεία από άλμπουμ σε άλμπουμ. Συνάδελφοί του όπως ο Gelb Howe ή ο Kurt Wagner από τους Lambchop τον στήριξαν συμμετέχοντας στις ηχογραφήσεις του. Πρόσφατα συνεργάστηκε με μουσικούς του σκληρού ροκ όπως οι Fugazi και του ποστ ροκ όπως οι Godspeed You Black Emperor, γεγονός που έδωσε μια πιο συμφωνική μορφή στις συνθέσεις του.

Φέτος μόνο ο Chesnutt κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ, τα «At the Cut» και «Skitter on Take Off». Δυστυχώς αυτή η παραγωγικότητά του δεν στάθηκε αρκετό αντιστάθμισμα στην κατάθλιψη που τον καταδυνάστευε. Τα Χριστούγεννα αυτοκτόνησε παίρνοντας υπερβολική δόση φαρμάκων.



Είχα προλάβει να τον δω live στις 3 Ιουνίου 2005.


Δισκογραφία:

Little (1990)
West of Rome (1991)
Drunk (1993)
Is the Actor Happy? (1995)
About to Choke (1996)
The Salesman and Bernadette (1998)
Merriment (2000)
Left to His Own Devices (2001)
Silver Lake (2003)
Ghetto Bells (2005)
North Star Deserter (2007)
At the Cut (2009)
Skitter on Take-Off (2009)

Happy

H A P P Y

Βερολίνο, η καρδιά σου δεν γνωρίζει κανένα Τείχος

Κάπως έτσι πανηγύριζε το εφήμερο σχήμα των Gropiuslerchen που χρησιμοποιούσε αποσπάσματα από τον περίφημο λόγο του John F. Kennedy στο Βερολίνο, το 1963, δυο χρόνια σχεδόν μετά την ανέγερση του τείχους.

Αφορμή για το τραγούδι Berlin, Berlin, Dein Herz kennt keine Mauer στάθηκε η επέτειος των 750ων γενεθλίων την πόλης, το 1987, δυο χρόνια πριν από την αναπάντεχη πτώση του τείχους.



Αυτή την εποχή διαβάζω ένα σωρό ασυναρτησίες στα έντυπα, που δείχνουν την άγνοια των συντακτών τους. Ούτε τότε ήξεραν τι ακριβώς συνέβαινε, αλλά ούτε και τώρα κατάφεραν να μάθουν.

Άσχετοι οι ίδιοι αλλά και μεγάλο μέρος του κοινού στο οποίο απευθύνονται, αναπαράγουν άκριτα κλισέ, ξεπερασμένες συνομωσίολογες και βλακώδεις τερατολογίες.

Το κακό είναι ότι δηλώνουν "διανοούμενοι" και επηρεάζουν ακόμη αρκετούς ταλαίπωρους αδαείς.

Κολλητικό

Hidden Persuaders by Reverend and the Makers

Η Μελαγχολία της Παρασκευής

Όταν ο Frankie τραγουδούσε για την πιο μοναχική βραδιά της εβδομάδας, δεν είχες καν γεννηθεί. Αργότερα, τυμβωρύχος γαρ, έμαθες το τραγούδι, σου άρεσε και μέσα στην επιτηδευμένη εφηβική σου κατάθλιψη επιχειρούσες να το νιώσεις. Ασφαλώς δεν το καταλάβαινες. Αρκούσε ένα τηλεφώνημα, μια απρόσμενη συνάντηση, ίσως μια αναπάντεχη συνομιλία, και η διάθεσή σου έφτιαχνε αμέσως.

Υπέφερες, είναι αλήθεια, όντας μακριά από φίλους και οικείες καταστάσεις, αλλά το πάλευες. Υπήρχε, έστω κι αν ήταν βαθιά θαμμένη, η ελπίδα της νιότης, η αισιοδοξία για το αύριο... Η προσδοκία ενός καλύτερου, ευτυχέστερου μέλλοντος, και η ασφάλεια του παρόντος. Τώρα δεν έχεις τίποτε απ’ τα δυο. Το μέλλον δυσοίωνο - ξέρεις εσύ - και το παρόν δυσβάσταχτο.

Είναι απόβραδο Παρασκευής, είσαι στο πατρικό σπίτι σου, μα μακριά από το περιβάλλον σου. Εδώ κανείς και τίποτε δεν σου λέει το παραμικρό. Δεν σου δίνει ελπίδα. Μόνο σου την στερεί. Σου υπενθυμίζει εκείνα που δεν είχες ποτέ και υπογραμμίζει τα όσα απώλεσες.

Νομίζεις πως φταίει η υγρή, θολή ατμόσφαιρα που σε πιέζει. Βγαίνεις να πάρεις αέρα. Απ’ το μπαλκόνι βλέπεις μόνο αλλοδαπούς να παίζουν άγνωστα σε σένα παιχνίδια. Πλαισιωμένοι από μπουκάλια μπίρας. Περνάνε καλά με λίγα. Ίσως γι’ αυτό οι παλιοί συμπατριώτες σου να τους φθονούν, χαμένοι στον ελληνο-βουντου-χριστιανικό πολιτισμό τους.

Για σένα Friday night is the loneliest night of the week. Μετράς απώλειες και σκέφτεσαι το άμεσο μέλλον. Ποτέ δεν έμαθες να ζεις, να ζεις το παρόν.

Τώρα ο Richard Thompson τραγουδά το Psycho Street.

Happy - belated - Birthday, Morrissey

YOU HAVE KILLED ME

Pasolini is me,
Accattone, you'll be,
I entered nothing and nothing entered me,
'till you came with the key,
and you did your best but�

As I live and breathe,
You have killed me,
You have killed me,
Yes I walk around somehow,
But you have killed me,
You have killed me

Piazza Cavour,
What's my life for?

Visconti is me,
Magnani,
You'll never be.

I entered nothing and nothing entered me,
'till you came with the key,
and you did your best but�

As I live and breathe,
You have killed me,
You have killed me,
Yes I walk around somehow,
But you have killed me,
You have killed me

Who am I, that I, come to be here?

As I live and breathe,
You have killed me,
You have killed me,
Yes I walk around somehow,
But you have killed me,
You have killed me

And there is no point saying this again,
There is no point saying this again,
But I forgive you,
I forgive you,
Always, I do forgive you.

Καλημέρα

Έψαξα να βρω το There Is a Bed από τον Marc Almond, μα δεν τα κατάφερα. Ύστερα αναζήτησα το In Your Bed από τον ίδιο, μα πάλι δεν στάθηκα τυχερός. Ούτε με τη διασκευή του πρώτου από τη Mary Coughlan τα κατάφερα καλύτερα, και φυσικά, όταν επιχείρησα να εντοπίσω την εκτέλεση της Juliette Greco στο Dans ton lit, απέτυχα παταγωδώς.

Τελικά, μέσα από συμπτώσεις, κατέληξα πως το Just a Little Lovin', έστω και σε medley, από τη μοναδική Dusty Springfield είναι πέρα για πέρα κατάλληλο...

Αφιερωμένο εξαιρετικά, που έλεγαν και οι... πειρατές κάποτε, πολλοί από τους οποίους ήταν απείρως καλύτεροι από τα λαμόγια της σημερινής ιδιωτικής και κρατικής ραδιοφΟνίας.



Just a little lovin'
Early in the mornin'
Beats a cup of coffee
For starting off the day

Just a little lovin'
When the world is yawnin'
Makes you feel wake up feeling
Good things are coming your way

This old world
Wouldn't be half as bad
It wouldn't be half as sad
If each and everybody in it had, yeah

Just a little lovin'
Early in the mornin'
That little extra somethin'
To kinda see them through

Nothing turns the day on
Really gets it dawnin'
Like a little bit of lovin'
From some lovin' someone like you

This old world
Wouldn't be half as bad
It wouldn't be half as sad
If each and everybody in it had

Just a little lovin'
Early in the mornin'
(Just a little lovin')
(When the world is yawnin')
Just a little bit of lovin' ah
Oh, in the morning
Nothing turns the day on
Really gets it dawnin'
Make a little bit of lovin'
It's so good, it's so good

Townes Van Zandt

Περνάω πολλές από τις Κυριακές μου ανακαλύπτοντας εκ νέου το έργο κάποιων αγαπημένων καλλιτεχνών. Αυτή την Κυριακή σειρά είχε ο Townes Van Zandt.

Παραθέτω τρία από τα αγαπημένα μου τραγούδια του:

WAITING AROUND TO DIE




KATHLEEN




SNAKE MOUNTAIN BLUES

Sing!

Τραγουδάω και πάλι. Έπιασα τον εαυτό μου να ξυπνάει με χαμόγελο ως τα αυτιά και καλή διάθεση. Δεν έχει σημασία που είναι το Drowned Girl. Ίσως πάλι και να έχει, αφού είχα αγοράσει το άλμπουμ Baal στην Ολλανδία, μια εποχή που ήμουν μπερδεμένος μα συνέχεια ερωτευμένος...

Danke Η.





Οι στίχοι του Drowned Girl για όσους θέλουν να τραγουδήσουμε μαζί:

Once she had drowned and started her slow descent
Down the streams to where the great rivers broaden
Oh, the open sky chant most magnificent
As if it was acting as her body's guardian
Wreck and duck weed slowly increased her weight
By clasping her in their slimy grip
Through her limbs, the cold blooded fishes played
Creatures and plant life kept on, thus obstructing her last trip

And the sky that same evening grew dark as smoke
And its stars through the night kept the brightness still soaring
But it quickly grew clear when dawn now broke
To see that she got one further morning
Once her pallid trunk had rotted beyond repair
It happened quite slowly that she gently slipped from God's thoughts
First with her face, then her hands, right at the last with her hair
Leaving those corpse-choked rivers just one more corpse

Όνειρο

Είδα στον ύπνο μου πως αν έχεις γερμανικό διαβατήριο, μπορείς να ψηφίσεις στις αυστριακές εκλογές. Το αντίστροφο, φυσικά, δεν ίσχυε. Μου άρεσε.

Αργότερα κάποιος μου ψιθύριζε:

Η ερωμένη. Οι ερωμένοι ιερωμένοι...

Όνειρο

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα πως έκανα background φωνητικά στην περιοδεία Serious Moonlight του David Bowie (1983). Και όχι μόνο αυτό, αλλά ήμουν λέει ο Robert Palmer και είχα θέσει όρο να τραγουδήσω και ένα δικό μου τραγούδι! Ο Bowie δέχτηκε κι εκεί που τραγουδούσα άρχισα να χορεύω γύρω γύρω στη σκηνή και να… ίπταμαι. Μου άρεσε.

Ο Bowie είχε ξεκαρδιστεί και υπαινισσόταν πως είχα πάρει πολλά ναρκωτικά για να το πετύχω!;!;!

Danny Boy

LOREN DRISCOLL

1928 - 2008

Oh Danny boy, the pipes, the pipes are calling
From glen to glen, and down the mountain side
The summer's gone, and all the flowers are dying
'Tis you, 'tis you must go and I must bide.
But come ye back when summer's in the meadow
Or when the valley's hushed and white with snow
'Tis I'll be here in sunshine or in shadow
Oh Danny boy, oh Danny boy, I love you so.
And if you come, when all the flowers are dying
And I am dead, as dead I well may be
You'll come and find the place where I am lying
And kneel and say an "Ave" there for me.
And I shall hear, tho' soft you tread above me
And all my dreams will warm and sweeter be
If you'll not fail to tell me that you love me
I'll simply sleep in peace until you come to me.
I'll simply sleep in peace until you come to me.

2 Απριλίου 2008

Ο L. σταμάτησε εδώ και τρεις μέρες να διαβάζει εφημερίδα. Κάθεται στον καναπέ και αποκοιμιέται. Τον παίρνει ο ύπνος ακόμη και κατά τη διάρκεια του φαγητού.

Διακόπτω.

1 Απριλίου 2008

Χθες βράδυ πέθανε στα 96 του (αφού ήταν γεννημένος τον Δεκέμβριο 1991, δεν μπορεί να ήταν ήδη 97, όπως μας πληροφορούν οι μονίμως προτρέχοντες) ο σκηνοθέτης Jules Dassin (Τζούλι Ντάσιν, όπως ήταν γνωστός στον χώρο του κινηματογράφου) του Ριφιφί, της Γυμνής Πόλης, του Ποτέ την Κυριακή, της Φαίδρας, του Τοπκαπί… Σήμερα διάβασα διάφορες υπερβολές που εστίαζαν σε ό,τι ήθελε ο κάθε γραφιάς. Το έργο του σε δεύτερη μοίρα.

Τα παιδία παίζει με ένα παιχνίδι που ούτε καν τολμούν να το αποκαλέσουν με το όνομά του. Μα, βρε κουμπούρες, αν λεγόταν «Σκοπιανό» δεν θα είχατε πρόβλημα. «Μακεδονικό» λέγεται και το ’χετε ξεφτιλίσει. Το μόνο που έχει καταφέρει η ελληνική πολιτική μέχρι στιγμής είναι να καταστήσει ταμπού τη λέξη Μακεδονία και τα παράγωγά της.

Η σαρδαμίστρια (ή μήπως σαρδαμίστρα;) της ΝΕΤ ξαναχτύπησε. Πολύ θα ήθελα κάποτε να δω τη φάτσα που αντιστοιχεί στη φωνή, η οποία ύστερα από τόσα χρόνια εξακολουθεί να κάνει τόσα λάθη μέσα σε πέντε λεπτά ειδήσεων. Και, φυσικά, να μάθω τον λόγο που την κρατάνε ακόμη.

Πάει και το ασφαλιστικό. Καιρός για καινούριο σκετς στην επιθεώρηση που λέγεται σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και που αν και κακοσκηνοθετημένη και κακοπαιγμένη από ατάλαντο θίασο, εξακολουθεί δυστυχώς να επιχορηγείται.

Πήγα στον γιατρό μου και εν συνεχεία πήγα τον L. στον δικό του. Σήμερα ήταν χάλια. Διαπιστώθηκε μια λοίμωξη στους πνεύμονες… Ακόμη ένα πρόβλημα κι άλλο ένα φάρμακο στα τόσα.

Κατά το απογευματάκι, πριν φύγω για τη δουλειά, βρήκα χρόνο να απαντήσω σε διάφορα e-mail που είχαν συσσωρευτεί ακούγοντας ένα διπλό CD του εξαιρετικού Golden Gate Quartet.

Το βράδυ τηλεφώνησα στη Β. – επιτέλους σε σταθερό - στο διαμέρισμα όπου μετακόμισε χθες. Κανονίσαμε να βρεθούμε την Παρασκευή.

31 Μαρτίου 2008

Ο L. επέμενε πως ήταν καλά. Έδειχνε εξουθενωμένος, μα επέμενε. Είχε ξυπνήσει από τις έξι και δεν είχε φάει ακόμη τίποτε…

Βιάστηκα να ετοιμαστώ και να πάω σε μια πολύ πρωινή προβολή του βελγικού BEN X. Θα μπορούσα να είχα μείνει σπίτι και να ασχοληθώ με πολύ σημαντικότερα πράγματα, αντί να παρακολουθήσω αυτό το άχαρο και μάλλον μπανάλ μπες - βγες μεταξύ παιχνιδιού PC και πραγματικότητας. Ακολουθούσε κι άλλη μια προβολή, του DRILLBIT TAYLOR μα δεν είχα καμιά όρεξη…

Έξω μύρισε επιτέλους Άνοιξη… Βρήκα την ευκαιρία να βγω μια βόλτα με τον L., που αναζητούσε κάθισμα ανά πενήντα μέτρα. Όταν βεβαιώθηκα ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνος του επέστρεψα σπίτι την ώρα που η J. άφηνε μήνυμα για να ακυρώσει… Εκνευρίστηκα.

Προσπάθησα να συγκεντρωθώ σε κάτι εποικοδομητικό μα στάθηκε αδύνατο. Σπατάλησα χρόνο φυλλομετρώντας έντυπα, με το μυαλό αλλού… Διάβασα τα e-mail μου, μα δεν κατόρθωσα να απαντήσω σε όλα. Τουλάχιστον άκουσα δυο άλμπουμ που έπρεπε προ πολλού να είχα βάλει στην άκρη.

Το βράδυ είχα τελικά ραντεβού με τον Ρ. για φαγητό. Πέρασα δυο ανώδυνες ώρες, τρώγοντας tandoori chicken και κουβεντιάζοντας αρχικά για τις ευρωπαϊκές γλώσσες και για ύστερα για τον εθνικισμό... Με κάλεσε στα γενέθλιά του στις 30 Απριλίου.

Πάει κι ο τρίτος μήνας της χρονιάς!

30 Μαρτίου 2008

Ξύπνησα με εφιάλτη που ήθελε τον Παπασταθόπουλο (για όσους δεν ξέρουν: κεντρικός αμυντικός και ο πιο σταθερός σε απόδοση παίκτης της ΑΕΚ φέτος), να έχει τραυματιστεί την τελευταία στιγμή καθιστώντας αδύνατη τη συμμετοχή του στο… ντέρμπι. Στριφογυρνούσα μάλιστα στο κρεβάτι, προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου πως ήταν όνειρο ενώ μια άλλη πτυχή του εγκεφάλου μου επέμενε πως το είχα διαβάσει στο Internet!
Από την ώρα που σηκώθηκα, όμως, δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι η ΑΕΚ θα κέρδιζε τον Ολυμπιακό. Φυσικά δεν περίμενα ότι θα το πετύχαινε με τόση ευκολία και τόσο ευρύ σκορ (4 - 0)!
Δυστυχώς, για διάφορους λόγους, δεν μπόρεσα να χαρώ όσο θα έπρεπε το αποτέλεσμα. Πάντως ήταν μια από εκείνες τις μέρες που δεν έβγαινε τίποτε στον Ολυμπιακό. Ούτε καν με το «πέναλτι» δεν κατάφερε να σκοράρει. Πάντα τέτοια!

Καθώς ξυριζόμουν, και με αφορμή τον Paul Bowles που επανέφερα στη μνήμη μου πρόσφατα, θυμήθηκα ένα κείμενό του, στο οποίο ανέφερε πως δεν θυμάται τον εαυτό του αξύριστο ούτε μια μέρα. Κάπως έτσι κι εγώ, δεν ξέρω πότε ακριβώς ξεκίνησα, αλλά πρέπει να κοντεύουν δέκα χρόνια που ξυρίζομαι καθημερινά, εκτός ίσως από κάποιες ελάχιστες φορές που δεν βγαίνω από το σπίτι. Διαφορετικά έχω την αίσθηση πως είμαι βρόμικος.

Πέρασε ο Τor. για επίσκεψη και μαζί με τον L. πήγαμε με τα πόδια ως της Α. που μας περίμενε για καφέ. Έκανε αρκετό κρύο. Εκεί ήταν η V., η Β. και η Ε., μία από τις πιο παλιές φίλες της οικοδέσποινας. Όπως συμβαίνει αρκετά συχνά τελευταία μίλησα σχεδόν μόνο με τη Β. και καταφέραμε να ξεκαρδιστούμε.

Ο L. δεν άντεχε να περπατήσει τον δρόμο της επιστροφής και πήγα να φέρω το αυτοκίνητο. Στο μεταξύ η θερμοκρασία είχε ανεβεί τουλάχιστον 5 βαθμούς.

Διάβασα λίγο ακούγοντας το The Artistry of Wes Montgomery και έφυγα για να πάω στη Σ. για το ματς. Συνήθως το βλέπουμε μαζί, αλλά σήμερα ήταν απασχολημένη με έναν τεχνίτη που επιδιόρθωνε για τρίτη φορά μέσα σε ισάριθμες βδομάδες το χαλασμένο ψυγείο της. Ο άνθρωπος είχε πιει δυο μπουκάλια κρασί, όταν η Σ. κατάλαβε πως είναι αλκοολικός! Στο ημίχρονο μου εξήγησε πως ο Έλληνας μάστορας του συνεργείου που της είχαν συστήσει άλλοι Έλληνες, είχε αντικαταστήσει το μοτέρ και της είχε δώσει εγγύηση 2 χρόνων. Όταν, όμως, παρουσιάστηκε πρόβλημα, δεν εμφανίστηκε ο ίδιος, παρά έστειλε τον Πολωνό αυτόν «υπάλληλο»… Τρέχα γύρευε… Γι αυτό αποφεύγω συστηματικά να κάνω δουλειές με Έλληνες! Οι περισσότεροι είναι τσαπατσούληδες και ψιλο- έως πολύ απατεώνες! Αποκτάνε θάρρος με το παραμικρό και προσπαθούν να σε εκμεταλλευτούν στο έπακρο.

Ολοκληρώνοντας το LOOKING FOR RICHARD, στη σκηνή που επισκέπτονται το σπίτι του Shakespeare, θυμήθηκα έναν Ελληνάρα που συνάντησα κάποτε στο Δίον. Είχα πάει με τη Σ. και τον Δ., που μόλις άκουσε τον ταμία να λέει «σήμερα η είσοδος είναι δωρεάν, γιατί γιορτάζεται η ευρωπαϊκή μέρα των μουσείων» σχολίασε αυθόρμητα «πω πω… Ευρώπη γίναμε!». Πετάχτηκε, λοιπόν, ο ξιπασμένος νεόπλουτος δίχως να του έχουμε απευθύνει τον λόγο, να μας… εξηγήσει: «Σιγά την Ευρώπη! Πήγα στο σπίτι του Σέξπηρ… μια τρύπα είναι!». Για κακή μας τύχη, αυτός και οι ομοϊδεάτες φίλοι του μας «ακολούθησαν» στην ταβέρνα που καθίσαμε να φάμε.

Πίσω στο παρόν, το εσωτερικό μου ρολόι δεν δείχνει να έχει προσαρμοστεί στην αλλαγή της ώρας και αύριο ξεκινάει μια βδομάδα με πολύ τρέξιμο…

29 Μαρτίου 2008

Ξύπνησα από ένα όνειρο που, όσο κι αν προσπάθησα, στάθηκε αδύνατο να το θυμηθώ κατά τη διάρκεια της μέρας. Κι όσο περνούσε η ώρα κατάφερα να ξεχάσω και τα λιγοστά κομμάτια του που θυμόμουν…

Αφού μίλησα στο τηλέφωνο με τη Σ. που είχε γενέθλια, βγήκα με τον L. βόλτα στη λαϊκή της γειτονιάς και ολοκληρώσαμε τις αγορές στο απέναντι σούπερ μάρκετ. Ενδιάμεσα μας έπιασε η βροχή, αλλά χωρίς ιδιαίτερες επιπτώσεις.

Ο ταχυδρόμος έφερε το All Music Guide to Rock, Pop & Soul και βυθίστηκα στις σελίδες του. Κατά διαστήματα σηκωνόμουν για να τσιμπήσω κάποια από τις λιχουδιές που είχα προμηθευτεί νωρίτερα. Είχα βρει τον τέλειο τρόπο για να περάσω το υπόλοιπο της μέρας, αλλά…

Πρώτα ένα τηλεφώνημα της Α. και ύστερα ένα της Μ. με ξεσήκωσαν για απογευματινό καφέ στον Πορτογάλο της γωνίας... Στο μεταξύ είχε βγάλει ήλιο και η θερμοκρασία είχε ανεβεί αισθητά. Όταν αποχωριστήκαμε, η Α. ανέβηκε στο ποδήλατό της και χάθηκε πίσω από τα ψώνια που είχε φορτώσει στη σχάρα του… Η Μ. ήθελε να αγοράσει ένα CD της Αλεξίου για δώρο, αλλά στο WOM του Karstadt δεν υπήρχε ούτε για δείγμα ελληνικό CD… Μα σε ποια χώρα του εξωτερικού υποτίθεται πως γνωρίζουν επιτυχία όλες αυτές οι απελπιστικά εγχώριες... σταρ;

Με το που επέστρεψα στο σπίτι, πήρε ο Ρ. και πρότεινε να βρεθούμε αύριο. Θα δεχόμουν, αν και δεν ήθελα ιδιαίτερα, είχα όμως ήδη κλείσει να περάσω από της Α. για πρωινό.

Διάβασα εφημερίδες κάνοντας chat ενδιάμεσα και ύστερα πήγα να δω ένα μέρος από το LOOKING FOR RICHARD του Al Pacino. Νωρίτερα, σε μια ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή που έχει τους περισσότερους θεατές στην Ευρώπη (Γερμανία - Αυστρία - Ελβετία) είχαν εμφανιστεί οι R.E.M.

Πριν πάω για ύπνο απορροφήθηκα και πάλι από το βιβλίο με αποτέλεσμα να έχει πάει 3:30, έστω και με τη θερινή ώρα, και να γουργουρίζει το στομάχι μου…

28 Μαρτίου 2008

Χθες βράδυ ο U. έκλαψε περιγράφοντας μια σκηνή από το ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, μια ταινία που φτιάχτηκε μάλλον για να προπαγανδίσει την ελληνοτουρκική φιλία, μα που φαίνεται να τον άγγιξε έστω κι αν δεν έχει καμιά άμεση σχέση με τους δυο αυτούς λαούς.
Ο U. πρέπει να κοντεύει τα 70. Ξεπερνάει τα προβλήματα που του άφησε ένα ελαφρύ εγκεφαλικό μαθαίνοντας ελληνικά, ενώ μιλάει και πολύ καλά πολωνέζικα…

Η σημερινή κατάσταση του L. ήταν δραματική. Δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, ζαλιζόταν και δεν ήθελε να φάει… Πήγαμε στον γιατρό, που επέμενε πως χρειάζεται άσκηση. Κάναμε μια απόσταση δέκα λεπτών σε πενήντα! Έφαγε ένα γιαούρτι και δύο αυγά με το ζόρι.
Μετά τη δουλειά τον «απήγαγα» και πήγαμε σε ένα εστιατόριο της γειτονιάς, όπου κατάφερε να φάει μια σούπα από μπρόκολα και να πιει έναν καφέ με παγωτό.

Τηλεφώνησα στην Ε. για να της ευχηθώ «χρόνια πολλά» για τα γενέθλιά της. Άρχισε δίαιτα προχθές και σήμερα είχε πρόβλημα γιατί ήθελε να βγει. Όταν τη ρώτησα γιατί δεν περίμενε ως αύριο για να την αρχίσει, ξαφνιάστηκε… Η παρακμή της είναι εντυπωσιακή και ιδιαίτερα θλιβερή. Επιλογή της.

Μετά από καιρό μίλησα στο τηλέφωνο με τον Τor. που πρότεινε να συναντηθούμε την Κυριακή. Λίγο αργότερα πήρε και η Ch. που (υποτίθεται πως) ταλαιπωρείται ακόμη από μια ίωση. Στην πραγματικότητα κάτι δεν πάει καλά με τη φαρμακευτική αγωγή που της έδωσε ο γιατρός που ανέλαβε το ιατρείο του παλιού της που βγήκε στη σύνταξη. Το έχει καταλάβει και η ίδια.

Αν και η ποιότητα είναι κακή, μπορείτε να πάρετε μια γεύση από το Oceans & Streams των Black Keys.



Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή στην τηλεόραση παρουσίασε τη λαμπαδηδρομία με την ολυμπιακή φλόγα ως διαφήμιση της Volkswagen. Δεν διάβασα κάτι σχετικό στις ελληνικές εφημερίδες. Είναι δυνατόν η Ελλάς – Ελλάς να κοιμάται τόσο; Και όμως! Όνειρα γλυκά μ' ένα link-ρόμπα…