Κατρακυλίσματα

Είναι δυνατόν να πάρει κανείς στα σοβαρά μια χώρα που (εξακολουθεί να) έχει πλοίο με το όνομα «Αίολος Κεντέρης», ακόμη κι αν δεν βύθιζε τη θαλαμηγό με τα απόνερά του; Κι άλλοι αθλητές και αθλήτριες υπήρξαν ντοπαρισμένοι αλλά τουλάχιστον παραδέχτηκαν το γεγονός. Τόσο πολύ ξέφτισε το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» πλέον ή ήταν κι αυτό μια μπούρδα για να «φτιαχτεί» ο Νεοέλληνας;

Από την άλλη βέβαια θα μου πείτε: ποιος και με ποιον τρόπο ασχολείται σήμερα με το Ιράν; Άλλο η Περσία του Δαρείου… Η κάθε μια από τις πάλαι ποτέ ακμάζουσες χώρες απέκτησε τους δικούς της ταλιμπάν…

13 Τραγούδια για την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο

Tα παρακάτω τραγούδια θα μπορούσαν να αποτελούν tο soundtrack της αποψινής πανσέληνου:

1. Yellow Moon-NEVILLE BROTHERS
2. Under The Moon Of Love-Curtis LEE
3. Moonlight Drive-DOORS
4. The Surfer Moon-BEACH BOYS
5. Underwater Moonlight-SOFT BOYS
6. Moon And Sand-Kenny BURRELL
7. The Moon Is Made Of Gold-Rob WASSERMAN & Rickie Lee JONES
8. Full Moon And Empty Arms-Frank SINATRA
9. Grapefruit Moon-Tom WAITS
10.Πανσέληνος-Χάρις ΑΛΕΞΙΟΥ
11.Full Moon, Empty Heart-BELLY
12.Full Moon-BRANDY
13.Nightswimming-R.E.M.

Τρεις Μάγοι δίχως Ντόρα

Ήταν μια νύχτα καλοκαιρινή, από αυτές που μόνο οι Έλληνες ξέρουν να απολαμβάνουν βαρυστομαχιασμένοι στην ετοιμόρροπη βεράντα του αυθαίρετου εξοχικού τους, ξενυχτώντας από τους ήχους του παράνομου σκυλάδικου, συντροφιά με τη μπόχα των χοιροστασίων της περιοχής.

Ζαλισμένοι από τις μπόμπες που τους είχε κεράσει ο μπάρμαν - ανταποδίδοντας για την επίσπευση της άδειας λειτουργίας του μαγαζιού του και το σύγχρονο κλείσιμο του απέναντι -, τα μασημένα λόγια που αντηχούσαν από τα καρκινογόνα κινητά στους διεγερμένους λοβούς των ευαίσθητων αυτιών τους, και τις μελωδικές ιαχές οπαδών ΠΑΕ με αίτημα την ανέγερση μουσείου χουλιγκανικού αγώνα, οι τρεις μάγοι της ελληνικής εθνικής παραοικονομίας, απεργιών και υποκλοπών, και ντοπαρίσματος, είδαν το αστέρι του βοριά - που μάταια περιμένουν να φέρει ξαστεριά, διότι πέταξε το πουλί πάει στη στεριά την αντικρινή - και τρόμαξαν από την αμεριμνησία τους.

Αίφνης θυμήθηκαν πως είχαν περάσει χρόνους δίσεκτους, εκτελώντας το ιερό χρέος προς τους ψηφοφόρους τους με κουκουλώματα και προσλήψεις ημέτερων εναλλάξ με απολύσεις υμετέρων, παραβλέποντας τις υποδείξεις της FIFA και ξεχνώντας το μουντιάλ που κόντευε να τελειώσει χωρίς την ενοχλητική παρουσία τους. Συνειδητοποιώντας πως οι ομότεχνοι της χώρας του Βορρά δεν σκοπεύουν να τους καλέσουν, αποφάσισαν να φροντίσουν μόνοι τους για τα μαγικά χαρτάκια.

Μόλις αντιλήφθηκαν πως η διαχρονική φράση-κλειδί «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» δεν έφερνε κανένα αποτέλεσμα εκτός των συνόρων, αμόλησαν κομματικούς κομπιουτεράδες, συμβασιούχους γραμματείς, εποχικές τηλεφωνήτριες, συνταξιούχους θυρωρούς του μετοχικού ταμείου και διορισμένες μέσω ΑΣΕΠ καφετζούδες προς άγραν εισιτηρίων για τον μεγάλο τελικό, τον οποίο θα συνδυάσουν στρατηγικά με το συνέδριο της εκτελεστικής επιτροπής της UEFA, όπου για άλλη μια φορά είναι αποφασισμένοι να πείσουν τα μέλη της πως η "Ελλάς-Ελλάς" δεν είναι χώρα τριτοκοσμική, αλλά χρειάζεται τα οικονομικά πακέτα για τη στήριξη του δικής της επινόησης συστήματος ανεξάρτητης διαπλοκής και αποτελεσματικότερου ντόπινγκ.

Για την κάλυψη της αποστολής τους εξασφαλίσθηκαν κάμερες, ναυλώθηκαν ελικόπτερα, επιστρατεύτηκαν παπαράτσι, ενώ αναζητούνται οι απαραίτητες σουίτες για τα απροσδιορίστου αριθμού μέλη της σεμνής και ταπεινής κουστωδίας τους που μετά το σφύριγμα της λήξης του τελικού, θα πρωταγωνιστήσουν σε φαγοπότι, επίδειξη ταχυδακτυλουργικών τρικ και στα αποκαλυπτήρια της νέας ποικιλίας κωνοφόρων με όψη τριώροφης βίλας.

Το πρόγραμμα θα κλείσει παραδοσιακή, λαχειοφόρος μαυραγορά με έπαθλα πτυχία κρατικών σχολών.

He's 64!

Όταν ξεκίνησα ν’ ακούω μουσική συνειδητά, οι Beatles είχαν ήδη διαλύσει από πενταετίας και βάλε. Ο John Lennon έκανε διάλειμμα για να μεγαλώσει τον γιο του Sean, o George Harrison ίδρυε τη δική του εταιρεία μα δεν έμπαινε καν στο Top-10, ενώ o Ringo Starr καλλιεργούσε την εικόνα του κωμικού bon vivant…

O Paul McCartney παρέμενε στην κορυφή της επικαιρότητας, γεμίζοντας τον κόσμο με «Silly Love Songs» (so what’s wrong with that?). Αγόρασα το άλμπουμ Wings At The Speed Of Sound, που δεν μ’ ενθουσίασε στο σύνολό του, αν και εκτός από τα singles άκουγα με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τα «Beware My Love», «San Ferry Anne» και «Wino Junko». Όταν, ύστερα από πρόταση ενός μεγαλύτερου φίλου, απέκτησα το αριστουργηματικό Band On The Run, βάλθηκα να συμπληρώσω τη δισκογραφία του.

Μόλις πληροφορήθηκα πως κυκλοφόρησε το London Town, συγκέντρωσα τα απαραίτητα χρήματα και το παρήγγειλα στην Αγγλία, σε ένα κατάστημα που είχα βρει από αγγελία στην εφημερίδα Melody Maker, αφού εκείνη την - όχι και τόσο μακρινή - εποχή, οι δίσκοι έβγαιναν με αρκετή καθυστέρηση στην Ελλάδα. Οι σεισμοί της Θεσσαλονίκης επέσπευσαν της καλοκαιρινές διακοπές, κι όταν ο ταχυδρόμος έφερε το πολυπόθητο άλμπουμ ήμουν στη Χαλκιδική και δεν έβλεπα την ώρα να επιστρέψω στην πόλη για να τ’ ακούσω…

Η υπέροχη αίσθηση που προήρθε από τη μυρωδιά του φακέλου, το γυαλιστερό εσώφυλλο με τα σκιτσάκια και τους στίχους και το γιγαντιαίο πόστερ, κορυφώθηκε με την πρώτη κιόλας ακρόαση. Μέχρι ν’ ανοίξουν τα σχολεία έμαθα όλα τα τραγούδια απ’ έξω, ενώ την πρωτοχρονιά ένας συμμαθητής μου έκανε δώρο και το Greatest Hits με το ανυπέρβλητο «Mull Of Kintyre».

Πω, πω, τι απογοήτευση ήταν εκείνο το Back To The Egg! Τι καζούρα μου έκαναν οι «πανκ» φίλοι μου, που ούτως ή άλλως κορόιδευαν την «ανεξήγητη» αγάπη μου για τον Stevie Wonder και τους Thin Lizzy… Τουλάχιστον είχα προλάβει να εξασφαλίσω μία από τις λιγοστές κόπιες του «Goodnight Tonight», που παιζόταν και στις ντισκοτέκ!

Είναι αλήθεια πως ούτε η διάλυση των Wings έφερε σπουδαία αποτελέσματα. Το σόλο McCartney II που την ακολούθησε, αν και τον επανέφερε στο #1 των άλμπουμ του βρετανικού chart ύστερα από πέντε χρόνια και το Venus And Mars, δεν πρόσθεσε τίποτε στην καλλιτεχνική του προσφορά… Οι «φίλοι» των Beatles έδειχναν να σπεύδουν προς την αποκαθήλωσή του…

Προσωπικά έβρισκα πάντα κουτό και ανούσιο τον αγώνα μερίδας «μουσικόφιλων» με σκοπό να εξυψώσουν τον Lennon και να μειώσουν τον McCartney, που όσο κι αν από ένα σημείο κι έπειτα έπαψαν να συνεργάζονται, αποτελούν μία από τις κορυφαίες συνθετικές δυάδες στην ιστορία της μουσικής γενικά και μάλλον τη σημαντικότερη τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Ενώ ο John αγιοποιήθηκε (και λόγω της δολοφονίας του) με αποτέλεσμα να υπερτονιστεί η κοινωνικοπολιτική πτυχή του έργου του, η αντίστοιχη του McCartney σχεδόν αποσιωπήθηκε ή και χλευάστηκε. Η αμεσότητα του «Give Ireland Back To The Irish» λογοκρίθηκε και, όπως και το πιο… αθώο «Hi Hi Hi», απαγορεύτηκε από το ραδιόφωνο του BBC. Η σύλληψη και φυλάκισή του λόγω κατοχής κάνναβης στην Ιαπωνία αλλά και ο αγώνας του για νομιμοποίηση της χρήσης της, ενώ άλλους θα τους καθιστούσαν ήρωες στα μάτια κάποιων θαυμαστών, έχουν σχεδόν ξεχαστεί.

Ο Paul παραμένει ο πιο παρεξηγημένος Beatle. Σήμερα γίνεται 64 χρονών και, ειρωνικά, τα γενέθλιά του τον βρίσκουν αντιμέτωπο με το διαζύγιο. Είμαι βέβαιος πως θα χαμογελάει αυτοσαρκαζόμενος, σιγοτραγουδώντας τον στίχο «Will you still need me, will you still feed me when I’m 64?»

Happy Birthday, Paul!

Ψεύτες και Ανόητοι

Απίθανες ελληνικές εφημερίδες! Απίθανη ελληνική τηλεόραση! Δημοσιογραφίσκοι που πήραν μια θεσούλα με τον γνωστό και καταξιωμένο τρόπο (είναι οι ίδιοι που κόπτονται για την αξιοκρατία στα κειμενάκια τους) στην πρώτη περίπτωση, ψυχολόγοι των παραθύρων που δίνουν την εντύπωση πως οι σπουδές τους δεν ήταν παρά ένα σεμινάριο του σαββατοκύριακου, στη δεύτερη.
Καταγγέλλουν από κοινού τη χυδαιότητα και τη βία που προέρχονται από την … τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, στις οποίες εκτίθενται τα παιδιά!

Καλά, με ελικόπτερο κυκλοφορούν όλοι αυτοί και δεν έχουν αντιληφθεί τι γίνεται στους δρόμους της πόλης τους;

Imagine!

Διαβάσαμε πάλι στη γνωστή στήλη της μη εξαιρετέας εφημερίδας το εξής.
Κεκαλυμμένος σοβιετισμός; Παρωχημένος εθνικοσοσιαλισμός; Αναφομοίωτη χριστιανοδημοκρατία; Παραληρηματικός πατριωτισμός; Άγνοια; Εθελοτυφλία; Διαλέξτε και πάρτε!

Ασφαλώς και σημαιοστολίζονται οι χώρες που διοργανώνουν Ολυμπιακούς Αγώνες, Πανευρωπαϊκά ή Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Το θέμα είναι πώς;
Στις περισσότερες μπιραρίες του Βερολίνου που προετοιμάζονται για τις τηλεοπτικές μεταδόσεις των αγώνων, υπάρχουν οι σημαίες ΟΛΩΝ των χωρών που συμμετέχουν. Κάποιες δεν μπήκαν στον κόπο να αγοράσουν καινούριες κι έχουν μείνει με εκείνες από το Πανευρωπαϊκό του 2004, συμπεριλαμβάνουν δηλαδή και την ελληνική.


Επίσης: το θέμα δεν είναι να πηγαίνεις με τη σημαία της χώρας σου, σε γήπεδο της χώρας σου για να δεις την Εθνική της χώρας σου, αλλά πόσες σημαίες των οπαδών της αντίπαλης ομάδας αφήνεις να κυκλοφορούν ελεύθερα. Η σκοταδιστική ελληνική λύση - ακόμη κι όταν πρόκειται για αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος - είναι η απαγόρευση της εισόδου στο γήπεδο των θεατών της «φιλοξενούμενης» ομάδας με τα διακριτικά χρώματά τους ή και ολοσχερώς!
Αυτή είναι η εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας που υιοθετείται από τους θερμοκέφαλους και θεσμοθετείται από τις κυβερνήσεις. Παλαιότερα δεν συνέβαιναν αυτά. Επομένως, θαυμάστε και επικροτήστε την "πρόοδο" που λέει το κειμενάκι!

Επιπλέον, στη Γερμανία δεν θεωρείσαι εθνικός μειοδότης ή κομπλεξικός όταν ως Γερμανός δηλώνεις πως ΔΕΝ υποστηρίζεις την Εθνική Γερμανίας! Περίεργα πράγματα, ε;

Και για το ολοκληρωτικό χτύπημα: όταν ο προπονητής της Εθνικής Ομάδας ποδοσφαίρου της Γερμανίας (που για τους εκφωνητές και σχολιαστές των αγώνων δεν είναι αυτόματα "εμείς") επισκέφτηκε πριν από μερικούς μήνες ένα δημοτικό σχολείο του Βερολίνου, σίγουρα δεν πήγε για να γράψει τα παιδιά του (μένουν στην Καλιφόρνια) ούτε έψαχνε για καινούργια ταλέντα. Ο Γιούργκεν Κλίνσμαν προωθούσε μια ιδέα, σύμφωνα με την οποία ορισμένα σχολεία ανέλαβαν την υποστήριξη μιας διαφορετικής χώρας που θα λάβει μέρος στο Μουντιάλ και έγιναν "πρέσβεις" της.

Όπως και να το κάνουμε υπάρχει διαφορά από την άποψη που θέλει το Number One (και ούτε καν Νάμ-μπερ αλλά Νά-μπερ) με το ζόρι και εθνικιστικές κορώνες ως το καλύτερο τραγούδι των 50 χρόνων της Eurovision!

TV On The Radio

Τι απογίνονται άραγε τα μουσικά όργανα όταν πεθαίνουν οι μουσικοί; Εκθέματα σε κάποιο μουσείο; Χρησιμοποιούνται από άλλους βιρτουόζους με αδιάφορα αποτελέσματα; Αλλάζουν χέρια φιλόδοξων συλλεκτών σε πλειστηριασμούς; Αραχνιάζουν σε κάποιο ανήλιο καταγώγιο;

Τι απέγινε η τρομπέτα του Miles Davis, το πιάνο του Thelonious Monk ή το μπάσο του Charles Mingus...; Ίσως δεν είναι παρά ελάχιστοι αυτοί που νοιάζονται.

Εδώ και δέκα μέρες έχω βάσιμες υποψίες για το τι απέγινε το σαξόφωνο του John Coltrane: με την ύστατη πνοή του σπουδαίου αφεντικού του, μεταμορφώθηκε στον καλλιτέχνη που ακούει στο όνομα Tunde Adebimpe και τραγουδάει στο συγκρότημα TV On The Radio!

Αυτή την εντύπωση σχημάτισα παρακολουθώντας τη συναυλία του γκρουπ με τα τρία διοπτροφόρα βασικά μέλη, την Κυριακή, 21 Μαΐου. Στη μιάμιση ώρα που ήταν επάνω στη σκηνή, "το μεγαλύτερο σε διάρκεια σόου που έχουμε δώσει ποτέ", αφού αναβλήθηκε - λόγω ατυχήματος - η εμφάνιση των Celebration, ο πανύψηλος Tunde (ζωγράφος και σκηνοθέτης video clip των Yeah Yeah Yeahs) ανεβοκατέβαινε μουσικές σκάλες, χοροπηδώντας σαν μπάλα του μπάσκετ κάτω από το χέρι playmaker. Χτυπούσε τη γροθιά στο στήθος του, λες και ήθελε τα λόγια του να αντηχήσουν μέσα του και να βγούνε δυνατότερα προς τα έξω - κάποιος είπε "είναι ο απόγονος των σκλάβων της φυτείας που, απελευθερωμένος, χρησιμοποιεί τις κινήσεις ενοχής και υποταγής των προγόνων του ως δήλωση περηφάνιας" - και επικοινωνούσε με άνεση και χιούμορ.

Οι δυο κιθαρίστες (ο "εγκέφαλος" David Andrew Sitek και ο "cool afro" Kyp Malone) τα έβρισκαν μεταξύ τους και με τους ενισχυτές τους, ο ντράμερ Jaleel Bunton κρατούσε τους πιο περίπλοκους ρυθμούς, δύο ακόμη μέλη εναλλάσσονταν στη σκηνή, προσθέτοντας κι άλλους ήχους στην πολυφωνία που επικρατούσε εξ αρχής.

Το καινούριο τους άλμπουμ κυκλοφορεί αυτές τις μέρες με τη συμμετοχή του David Bowie που συνεργάζεται μαζί τους και στην επόμενη προσωπική δουλειά του.

Μουσική με κεφαλαίο Μ, μακριά από την TV και το ραδιόφωνο των play lists.

ΟΣΦΠ-ΑΕΚ vs Ποδόσφαιρο

Κάθε Μάιο δύο από τις σχολικές ομάδες ποδοσφαίρου της ενορίας μας βρίσκονται αντιμέτωπες στον τελικό του κυπέλλου. Οι διαδικασίες του κατορθώματος διαφέρουν σε κάθε αγωνιστική περίοδο, διότι στην ενορία μας κυβερνούν οι επτά σοφοί σε γιαλαντζί παραλλαγή και δεν μπορούν να αποφασίσουν για την καλύτερη, από φόβο μήπως κακοκαρδίσουν αυτούς που τους θεωρούν σοφούς και δεν τους ξαναψηφίσουν.

Φέτος ο τελικός συνέπεσε με την πενταήμερη αλλά, επειδή κανένας καθηγητής δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη του συνοδού, η ΑΔΕΔΥ κήρυξε γενική απεργία. Η ιδέα ξεσήκωσε και τους ελάχιστους εργαζόμενους της ΓΣΕΕ που συμφώνησαν να συνδυάσουν τον τελικό καταθέτοντας στεφάνι στο Μάλτεπε αντί για τις δόσεις του καταναλωτικού δανείου, και να συνεχίσουν μέχρι την 28η Οκτωβρίου το γλέντι που ξεκίνησαν το Πάσχα.

Ως συνοδοί τελικά επιστρατεύτηκαν οι γνωστοί-άγνωστοι χούλιγκαν, καμιά εικοσαριά διμοιρίες των ΜΑΤ, αγνώστου αριθμού και ταυτότητας τουρκικά καταδρομικά και οκτώ χιλιάδες σούβλες, ενώ παράλληλα, επανδρωμένες με βετεράνους βαρελόφρονες, τέθηκαν σε ετοιμότητα η βάση των UFO της Σούδας και οι πιτσαρίες της γύρω περιοχής.

Η μεγάλη ώρα βρήκε τις ομάδες με φρεσκοπλυμένες στολές και σιδερωμένο ηθικό να χαιρετάνε τους ταγματασφαλίτες που ανακατεύτηκαν με τους καταχωρημένους στον Τειρεσία μικρομεσαίους, τον Ευγένιο Σπαθάρη και το Κορίτσι του Μάη.

Κατά τα ειωθότα, το παιχνίδι έγινε σε αργή κίνηση, διακρίθηκε από τις στρατηγικές του κινήσεις και θύμιζε κουκλοθέατρο. Για άλλη μια φορά τα παιδιά δεν χρησιμοποίησαν το κεφάλι τους για κεφαλιές όπως κάνουν στις άλλες ομάδες ποδοσφαίρου παγκοσμίως, αλλά για να σκεφτούν την επόμενή τους κίνηση. Όταν κουράζονταν, ξάπλωναν στο χόρτο σαν ετοιμοθάνατοι. Κάποιοι μάλιστα παρέμεναν για αρκετή ώρα εκεί, αναγκάζοντας τους βουλιμικούς μασέρ και τους χαραμοφάηδες παράγοντες να τρέχουν ανήσυχοι προς το μέρος τους, με κίνδυνο να χαρακτηριστούν απεργοσπάστες.

Ορισμένοι σπασίκλες που ξεχώρισαν ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που θέλουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό, όπως έκαναν μερικά από τα μεγαλύτερα ξαδέρφια τους που ωστόσο δεν κατάφεραν να αποφοιτήσουν, καθώς η νοσταλγία για το απορρυπαντικό της γιαγιάς και τη ληγμένη ταραμοσαλάτα του σούπερ μάρκετ της γειτονιάς τους, τους οδήγησε γρήγορα πίσω στην πατρίδα. Άλλωστε, είχαν στ' αυτιά τους τη φωνή των γονιών τους να λέει: "για τα δικά μας παιδιά πάντα υπάρχει μια θέση στα ντόπια ιδρύματα".

Χθες πάντως, μετά το ματς Κλούβιου - Σουβλίτσας, υπήρχε και ένας πραγματικός αγώνας ποδοσφαίρου (Middlesbrough-Sevilla) στην τηλεόραση που η συντονιστική επιτροπή της χαρτοβιομηχανίας ΦΑΚΕΛΑΚΙ Α.Ε. πρότεινε να επαναπροβληθεί την Κυριακή στα matrix του ΟΑΚΑ και της Εθνικής Οδού.

Popetown

Όχι πως ο χριστιανισμός δεν είχε τα δικά του "λαμπρά" δείγματα φανατισμού και μισαλλοδοξίας (θυμηθείτε μόνο τι έγινε κατά την προβολή του Τελευταίου Πειρασμού ή με το θέμα των ταυτοτήτων), τώρα όμως φαίνεται να ζήλεψε τον μουσουλμανικό ζήλο και τη... δόξα που απέφερε η υστερία με τα δανέζικα σκίτσα του Μωάμεθ, και θέλει να ακολουθήσει παρόμοιες τακτικές. Έτσι, μετά το βιβλίο, η καθολική εκκλησία καλεί τώρα το ποίμνιό της να μποϊκοτάρει την κινηματογραφική μεταφορά του "Κώδικα Ντα Βίντσι". Με καθυστερημένα αντανακλαστικά, αφού καλοκοιμήθηκε κατά την προσφιλή του από... δικτατορίας συνήθεια όσο το μυθιστόρημα πουλούσε σαν ζεστό ψωμί, ο μιντιαμανής κ. Χριστόδουλος δεν άφησε ούτε αυτή την ευκαιρία αυτοπροβολής να πάει χαμένη. Θυμήθηκε κι αυτός, δύο βδομάδες πριν βγει το φιλμ στους κινηματογράφους να αρχίσει τις παραινέσεις προς τους πιστούς (του) για μποϊκοτάζ της ταινίας αλλά και του βιβλίου. Το ότι πρόκειται για μυθιστόρημα ασφαλώς και δεν απασχολεί τον ανώτερο κλήρο - άλλωστε τι θα μπορούσε να είναι αφού αυτός κατέχει την απόλυτη αλήθεια; - ούτε τα περί ελευθερίας της τέχνης φαίνεται να αποτελούν σημαντικά πειστήρια αποδοχής διαφορετικών αντιλήψεων και εκφράσεων. Λόγω δε του timing ψυλλιάζομαι πως έχουν πάψει πλέον να διαβάζουν βιβλία και έχουν στρέψει την προσοχή τους αποκλειστικά στην εικόνα. Αλλά οι φύλακες των χρηστών ηθών δεν περιορίστηκαν μόνο στην συγκεκριμένη ταινία...

Πρόσφατα, στη Γερμανία, πριν την προβολή του πρώτου από τα δέκα επεισόδια της αγγλικής σειράς κινουμένων σχεδίων Popetown, τα δικαιώματα της οποίας αγόρασε το γερμανικό MTV, οι σκληροπυρηνικότεροι Καθολικοί Χριστιανοδημοκράτες της CSU (βαυαρέζικης αδελφής της CDU), εισηγήθηκαν την απαγόρευσή της με την αιτιολογία ότι διακωμωδεί το Βατικανό και προσβάλλει το πρόσωπο του Πάπα. Νεαροί καθολικοί από την πόλη Γκόσλαρ συνέλεξαν 5.000 υπογραφές εναντίον της εκπομπής και τις έστειλαν στο κανάλι. Σε ψυχραιμότερο, βορειοευρωπαϊκό κλίμα και προκειμένου να εξακριβωθεί η σοβαρότητα των φόβων τους, στη ζωντανή, δοκιμαστική προβολή κλήθηκαν εκπρόσωποι διαφόρων φορέων: κομμάτων, ραδιοτηλεοπτικών συμβουλίων, καλλιτεχνών, τηλεθεατών... Οι μόνοι που δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση ήταν οι εκπρόσωποι της καθολικής εκκλησίας και οι πολιτικοί της CSU! Αξίζει να σημειωθεί πως κατόπιν πανάγιων πιέσεων, το καρτούν απαγορεύτηκε στη Βρετανία και η μόνη χώρα στην οποία ολοκλήρωσε τις προβολές δίχως προβλήματα παραμένει η Νέα Ζηλανδία.

Το 20λεπτο επεισόδιο, μεταγλωττισμένο όπως το 99,9% των προγραμμάτων της γερμανικής τηλεόρασης, δεν ήταν αστείο παρά μόνο σε ελάχιστα σημεία. Λέγεται πως είναι ένα από τα πιο αδύναμα της σειράς. Επιχειρήματα το ύφους "κακόγουστο", "χαζό" και τα συναφή, ωστόσο, ασφαλώς και δεν δικαιολογούν την παρέμβαση της εκκλησίας. Ο εκπρόσωπος του ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου συνόψισε πως "καμιά δημοσίευση που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές κάποιων, ακόμη κι αν είναι κακόγουστη ή βλακώδης, δεν προσφέρεται για τη διατάραξη της δημόσιας ειρήνης" και μια πρόχειρη δημοσκόπηση κατά τη διάρκεια της εκπομπής έδειξε πως 88,1% του κοινού είναι κατά της απαγόρευσης. Η οριστική απόφαση αναμένεται να ληφθεί τις επόμενες μέρες, μάλλον όμως το MTV σκοπεύει να το αποσύρει αφού έχει ήδη προγραμματίσει άλλη εκπομπή για τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα.

Κι εκεί που θα νόμιζε κανείς πως το αποκορύφωμα της εκκλησιαστικής ασυνέπειας και κρατικού παραλογισμού κορυφώνεται με την υποδοχή του "αγίου φωτός" με τιμές αρχηγού κράτους (τι σχέση μπορεί να έχει ο χριστιανισμός με την πολιτική πέρα από τις δικτατορίες και τη "σύγχρονη" Ελλάδα;) έρχεται η ορθόδοξη εκκλησία της Ρωσίας και παρακινεί το κοινοβούλιο της Μόσχας να απευθυνθεί στον πρόεδρο Πούτιν, απαιτώντας την απαγόρευση των διεθνών οργανισμών βοηθείας στους ασθενείς που πάσχουν από AIDS με το ακλόνητο επιχείρημα, που υπογράφεται μάλιστα από το Κέντρο Ιατροδικαστικής Ψυχιατρικής της χώρας, ότι η διάδοση προφυλακτικών και συρίγγων μιας χρήσης αυξάνει τους ναρκομανείς και οδηγεί στην παιδική πορνεία και την παιδεραστία. Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι στη Ρωσία υπάρχουν 313.000 φορείς του ιού HIV, αλλά σύμφωνα με υπολογισμούς του ΟΗΕ οι ασθενείς ξεπερνάνε τις 800.000 ενώ οι φορείς κυμαίνονται μεταξύ 1,5 και 3 εκατομμυρίων. Ωστόσο, ο πατήρ Μπερεστόφ, γιατρός και διευθυντής ενός κέντρου απεξάρτησης στη Μόσχα, ισχυρίζεται πως 33 φορείς του AIDS έπαψαν να είναι οροθετικοί από τη στιγμή που ασπάστηκαν την ορθοδοξία. Οι θαυματουργές ιδιότητες της πίστης!

Και για να μην ξεχνιόμαστε, επισημαίνω: διανύουμε το σωτήριον έτος 2006!

Grant McLennan R.I.P.

"all them pretty angels only come at night"


Δεν συμπληρώθηκε καν ολόκληρος χρόνος από την τελευταία φορά που είδα τους Go-Betweens, μόλις είχαν κυκλοφορήσει τον δίσκο Oceans Apart με το έξοχο Here Comes The City.
28 Μαΐου 2005. Με το θερμόμετρο κολλημένο για αρκετές μέρες στους 35 βαθμούς, ο κόσμος έξω στον κήπο του κλαμπ ούτε κατάλαβε πότε άρχισε να παίζει ο Paul Armfield που άνοιγε το πρόγραμμα. Έπινε μπίρες και χάζευε τους περαστικούς grufties που πήγαιναν στη διπλανή, μεγαλύτερης χωρητικότητας αίθουσα, για να δούνε ένα gothic γιαπωνέζικο συγκρότημα. Δεν είχαν μπει όλοι μέσα όταν οι Go-Betweens ξεκίνησαν να παίζουν τις μελιστάλαχτες μελωδίες (ο Grant McLennan) και τους συγκοπτόμενους ρυθμούς (ο Robert Forster) τους. Με ρεπερτόριο που κάλυπτε όλο το φάσμα της καριέρας τους, και πλαισιωμένοι από τη rhythm section που αποτελούσαν η Adele Pickvance (μπάσο, φωνητικά) και ο Glenn Thompson (ντραμς) ικανοποίησαν απόλυτα το πειθαρχημένο, οπωσδήποτε όχι αποτελούμενο από teenagers, κοινό. Ακόμη και οι προκλήσεις του Robert, που είχε ζήσει ένα διάστημα στο Regensburg κοντά στο Μόναχο, υπέρ της Bayern που μόλις είχε κατακτήσει το γερμανικό κύπελλο, δεν βρήκαν έντονες αντιδράσεις. Αντιμετώπισε τις λιγοστές αποδοκιμασίες με την ατάκα «εμείς οι Βαυαροί είμαστε σκληρά καρύδια, δεν πτοούμαστε από κάτι τέτοια!» και πρόσφερε μπουκαλάκια με νερό στις πρώτες σειρές.
Φέτος, η Bayern κατέκτησε πάλι το κύπελλο, ο Grant McLennan όμως δεν είναι πια μαζί μας. Πέθανε ενώ κοιμόταν στο σπίτι του, στο Brisbane, στις 6 Μαΐου 2006. Πήγε αλλού να παίξει τις αγγελικές μελωδίες του.