Α όπως Απεργία, Β όπως Βανδαλισμοί

Α.
Και ενώ η απεργία των σεναριογράφων στις ΗΠΑ συνεχίζεται, κάποιοι άλλοι "σεναριογράφοι τηλεοπτικών σειρών" στα Νότια Βαλκάνια δεν νιώθουν και πολύ άνετα στην καρέκλα τους. Από πού θα κλέψουν την ιδέα για το επόμενο επεισόδιο;

Β.
Ευτυχώς που ο κ. Παπούλιας πήγε σχολείο και ενδιαφέρθηκε προσωπικά για τους βανδαλισμούς στο Λύκειο που τελείωσε. Οι υπόλοιποι πολιτικοί, ως γνωστόν, δεν έχουν βγάλει ούτε Γυμνάσιο, οπότε δεν πρόκειται να δείξουν ενδιαφέρον μέχρι να γίνει κατάληψη στη λαχαναγορά. Άλλωστε όλα λειτουργούν βάσει του θυμικού. Η λογική απεδήμησε.

Interpol

Οι Interpol πρέπει να είναι πολύ μεγάλο όνομα στην Πολωνία. Εκτός από ένα πανώ που κρέμεται στον εξώστη και τους παρακαλεί «PLEASE COME TO POLAND», γύρω μας - εγώ βρίσκομαι εν μέσω καμιά δεκαριά Ελλήνων που γνωρίζω από κείμενά τους σε περιοδικά και ιστοσελίδες, οι οποίοι επίσης έχουν έρθει για τη συναυλία - ακούγονται πολωνέζικα. Πάνω από το 20% της αίθουσας πρέπει να έχει ταξιδέψει από τη γειτονική χώρα.

Η ώρα περνάει ευχάριστα κουβεντιάζοντας για - τι άλλο; - μουσική, ώσπου βγαίνουν οι Blonde Redhead, ένα τρίο που κυκλοφορεί καλούς δίσκους, αλλά που μάλλον θα παραμείνει… support. Κάποιος πίσω μου λέει στα γερμανικά: "Ανοίγεις δέκα πορνοσελίδες στο Internet πριν φτάσεις σε κάτι σχετικό μ' αυτούς." Προφανώς το όνομά τους, που έμπνεύστηκαν από ένα τραγούδι των DNA, παραμπέμπει σε σεξοβόμβες. Η σέξυ μα εντελώς άνευρη τραγουδίστρια Kazu Makino με τους Ιταλούς αδερφούς Amedeo και Simone Pace συναντήθηκαν στη Νέα Υόρκη και θέλησαν να γίνουν οι νέοι Sonic Youth. Από εκείνη την εποχή έπαιξαν το Sciuri Sciura ανάμεσα σε κομμάτια από τα δύο τελευταία, καλά άλμπουμ τους Misery Is a Buttefrly και 23. Όταν, ύστερα από 40 λεπτά περίπου, εγκατέλειψαν τη σκηνή, δεν φάνηκε να στενοχωρήθηκε κανείς.

21:50 εμφανίστηκαν οι Interpol μέσα σ’ ένα ντελίριο επευφημιών και χειροκροτημάτων που δεν τους εμπόδισε να διατηρήσουν το super cool ύφος τους. «Το πιο φωτεινό πράγμα που υπάρχει στους Interpol είναι το χρώμα των μαλλιών μου», διάβασα πρόσφατα σε μια συνέντευξη του τραγουδιστή Paul Banks που, όπως και ο κιθαρίστας Daniel Kessler, γεννήθηκε στην Αγγλία και μεγάλωσε στις ΗΠΑ. Τέτοια σκοτεινά σχήματα προσέλκυαν ανέκαθεν του Έλληνες φιλόμουσους. Περιέργως πως, τα ονόματα που γνωρίζουν τη μεγαλύτερη επιτυχία στα περιβόητα για το φως και τον ανοιχτό χαρακτήρα των κατοίκων τους Νότια Βαλκάνια, είναι τα πιο dark (στο ύφος, όχι στο χρώμα – είπαμε ότι είμαστε κουλ αλλά τον ρατσισμό πού τον πας;) που υπάρχουν στο στερέωμα.

Το τετραμελές συγκρότημα επικουρεί στις ζωντανές εμφανίσεις και ο Eric Altesleben που παίζει κήμπορντς με το ψυχρό ύφος των Kraftwerk. Κάποιοι φανατικοί στις πρώτες σειρές υψώνουν χαρτόνια που ζητάνε το setlist. Άλλοι αρχίζουν να χορεύουν κουνώντας κεφάλι και φράντζα προκειμένου να φτάσουν στην έκσταση, δείχνοντας απομονωμένοι στον εαυτό τους, επικοινωνώντας ενίοτε με τις γραβάτες τους.

Το γκρουπ δίνει μαθήματα άψογου στυλ με πολύ καλοραμμένα κοστούμια, ατσαλάκωτα σε όλη τη διάρκεια του σόου. Λίγα λόγια και πολλή, καλή μουσική - ένας αποτελεσματικός συνδυασμός που έχει εξαντλήσει τα εισιτήρια στο Columbiahalle.

Ύστερα από μιάμιση ώρα βγαίνουν ενθουσιασμένοι, με μάτια λαμπερά από το εκπληκτικό light show εξυμνώντας τους Interpol που δεν περιορίστηκαν στην παρουσίαση του τελευταίου δίσκου τους Our Love to Admire, αλλά έπαιξαν και πολλά κομμάτια από τα δύο προηγούμενα (Turn on the Bright Lights και Antics), χαρίζοντάς μας μια εξαίσια, Greatest Hits, συναυλία.

Χαμένοι όσοι ακόμα τους σνομπάρουν.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες ... ιμπρεσιονιστικές, παρά τη θέλησή μου.

Columbiahalle, 17.11.2007

Ζήτω η Διαπλεκομένη Δημοκρατία

Τα παιδιά και οι αιώνιοι έφηβοι είναι και πάλι πανέτοιμοι να τιμήσουν το ΠολυτεχνείοΖει και όλα αυτά που τους δίδαξε και εξακολουθεί να τους διδάσκει, αφού, 34 χρόνια μετά, έχασε κάθε ευκαιρία να πεθάνει νέο και ωραίο.

Τα Ελληνόπουλα ξέρουν!

Ξέρουν γιατί έχουν διδαχτεί την Ιστορία από υψηλής αισθητικής και εξαιρετικής παιδαγωγικής αξίας βιβλία στα πολυτελή κρυφά σχολειά τους. Τους την έχουν επιβεβαιώσει οι καθηγητές τους που την ώρα του μαθήματος κοιτάζουν το ρολόι γιατί είναι ώρα να πάνε στο φροντιστήριο. Εμπιστεύονται τους μεγαλύτερους - από την άκρα Δεξιά με την άκρα Αδέξια - γιατί, στην εποχή του Internet, τους βλέπουν να μαλώνουν με υπέρμετρο ζήλο και ειλικρινές ενδιαφέρον για το ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ, θεόπνευστο, σωστό βιβλίο και τις αξίες που πρέπει να μεταδώσουν στη νέα γενιά. Ξέρουν, γιατί οι ρασοφόροι είναι πάντα στο πλευρό τους, ακόμη και στο κρεβάτι τους.

Τα παιδιά σήμερα θα βγούνε στους δρόμους για να δώσουν εξετάσεις σε θέματα που απαιτούν ωριμότητα και κρίση. Θα βάλουν τα καλά, επαναστατικά ρούχα που φυλάνε προσεκτικά στην ντουλάπα για σημαντικές εκδηλώσεις, και θα επαναλάβουν την απαράμιλλη επωδό: "Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι!"

Θα βροντοφωνάξουν το ξεχασμένο χιτ «Έξω οι βάσεις του θανάτου» προς τιμή των καθηγητών τους που συγκινούνται με κάτι τέτοια και βάζουν και κανένα βαθμό παρπαπάνω, πριν καταλήξουν στο ψαγμένο και άκρως δημοφιλές σουξέ «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία».

Οι νέοι σήμερα γνωρίζουν πολύ καλά τι απαιτούν - προϊόν της εξαιρετικής διαδικασίας εκδημοκρατισμού των τελευταίων 34 χρόνων:

Ψωμί και Τσιγάρο - Όχι στα σιχαμερά σάντουιτς αμερικανικής προέλευσης και τα λιγδερά κρουασάν της ρατσιστικής Γαλλίας. Το πολύ - πολύ καμιά σαλάτα γκουακαμόλε από το καταπιεσμένο Μεξικό. Κι αυτήν με άφθονη κρεμ φρες (το σύγχρονο λαδόξιδο) για να καλύπτει τη γεύση του αβοκάντο. Όλα τα φαγητά να σερβίρονται σε τασάκι με φούντα. Και αντίδωρο.

Παιδεία και τα μυαλά στα κάγκελα – Όχι άλλα περιττά βιβλία, μαθήματα, καθηγητές και σχολικά κτήρια. Περισσότερες παροχές σε Οργανωμένους Αθλητικούς Συλλόγους που προβάλλουν τα αθλητικά ιδεώδη με σουγιάδες, όπλα και βαριοπούλες. Χρήσιμα πράγματα για την ευγενή άμιλλα που χαρακτηρίζει τις νύχτες στην παραλιακή. Διορισμό και μονιμότητα σε όλους ανεξαιρέτως. Ζωνιανά σε όλη την επικράτεια.

Ελευθερία και γαμώ - Ελεύθεροι βανδαλισμοί στις διαδηλώσεις, ελεύθερο σπάσιμο στα σκυλάδικα. Ελευθερία στους δολοφόνους αντιπάλων ΠΑΕ, ατιμωρησία στους ήρωες της Θύρας ΧΨΩ. Διαρκής στήριξη και προστασία της αλητείας, όχι μόνο στα ματς της Εθνικής. Εφαρμογή των λαϊκών μέτρων ανέγερσης αυθαίρετων οικοδομών δίχως γρηγορόσημο. Ελεύθερο πάρκινγκ στα πεζοδρόμια. Σταδιακή κατάργηση των πινακίδων και των σημάτων της τροχαίας. Πλήρης φοροαπαλλαγή δίχως φακελάκι. Κάτω οι νόμοι που εμποδίζουν το νταβατζηλίκι.

Σύνταξη στα 18!

Εύγε, άριστα, μπράβο. Περάσατε κι αυτή τη χρονιά.
Αφομοιώσατε τέλεια τα όσα έχετε δει στα άριστα εξοπλισμένα με την πολυλογία της εργολαβικής τηλεόρασης σπίτια σας. Και του χρόνου σ' ανώτερα!


Υ.Γ. Σσσ... Μην τους πείτε πως οι καθημερινές συνήθειές τους είναι αμερικανικότερες των χειρότερων Αμερικανών και τους το χαλάσετε. Αφήστε τους στην τύφλα τους.

Lions for Lambs

Θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει μια ταινία ως «προπαγάνδα υπέρ της ψήφου»; Δύσκολο, αφού ο κοινοβουλευτισμός στηρίζεται στους ψηφοφόρους. Ο κοινοβουλευτισμός είναι καλός, η δημοκρατία μέσω της ψηφοφορίας είναι καλή, η προπαγάνδα έννοια κακιά, άρα… Κι όμως, ακόμη και στους τίτλους της τελευταίας ταινίας του Robert Redford με τίτλο Lions for Lambs, ανάμεσα στα ονόματα των συντελεστών ξεχωρίζει η λέξη «vote» - «ψηφίστε»! Σκεφτείτε μόνο τι θα συνέβαινε αν υπήρχε μπροστά το «μην».

Παρεμπιπτόντως, αναρωτιόμουν κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ελληνικών εκλογών πόσο… νόμιμες μπορεί να θεωρηθούν. Μπορεί να έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε σκωπτικά τις διάφορες ανόητες εκδηλώσεις των ιθαγενών, αλλά δεν νομίζω πως κατοχυρώνονται και νομικά.

Έχουμε μια χώρα της Ε.Ε. που ισχυρίζεται πως «το ΔΙΚΑΙΩΜΑ της ψήφου είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ». Υπάρχει, μάλιστα, και τιμωρία για όσους δεν υπακούουν, που φυσικά δεν έχει επιβληθεί ποτέ. Τίποτε το περίεργο αφού οι νομοθέτες εκεί κάτω μας έχουν συνηθίσει σε ανεφάρμοστους νόμους.

Πώς όμως δικαιολογείται το γεγονός της οφθαλμοφανέστατης εξαγοράς ψήφου, η οποία θεωρείται παράνομη; Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί το δωρεάν ταξιδάκι που χαρίζουν στους ψηφοφόρους τους τα δύο μεγάλα (κυρίως) κόμματα;

Σημειώνω πως πολλές χώρες που η χριστιανική Ελλάς κοιτάζει αφ’ υψηλού (π.χ. η Αλγερία), έχουν θεσπίσει προ πολλού την επιστολική ψήφο. Ανικανότητα και υποκρισία κι εδώ.

Τελευταία νέα από την υπαίθρια ψυχιατρική μονάδα

Την ίδια ώρα που το πανελλήνιο ξεσηκώνεται (υποτίθεται) για την εφαρμογή των νόμων στα Ζωνιανά, η Θεσσαλονίκη, μέσω του αντιδημάρχου της, δικαιώνει την ασυδοσία επιστρέφοντας τις πινακίδες των αυτοκινήτων στους 300 παρανομήσαντες που έχουν προπηλακίσει τους αστυνομικούς και δεν τους αφήνουν ελεύθερους.

November

Υγρός, μουντός, κρύος μήνας...
Οι μέρες μικραίνουν απελπιστικά κι οι νύχτες γίνονται ατέλειωτες. Γλιστράς στα μουσκεμένα φύλλα που ακόμη δεν έχουν μαζευτεί. Κολλάνε στα παπούτσια σου. Τυλίγεσαι σαν κρεμμύδι για να βγεις στον δρόμο κι όταν επιστρέφεις, αναζητάς κάποιο ζεστό ρόφημα.
Το σπίτι, βέβαια, είναι ζεστό και η... δισκοθήκη γεμάτη.

Επιλέγω (αλφαβητικά):

1. Gone Till November (remix)-Wyclef JEAN & R. KELLY
2. Late November-PAVLOV'S DOG
3. Mr. November-THE NATIONAL
4. November-Tom WAITS
5. November Afternoon-Dizzy GILLESPIE
6. November Has Come-GORILLAZ
7. November Rain-GUNS N' ROSES
8. November Spawned a Monster-MORRISSEY

«Ξένοι» αλλά δικοί μας

Αυτόν τον τίτλο δίνει η Ελευθεροτυπία στο άρθρο της για την παρουσίαση που γίνεται στο Μέγαρο Μουσικής στους "Πέντε Ελληνες συγγραφείς, που κατάγονται ή γεννήθηκαν στην Ελλάδα και διαπρέπουν στο εξωτερικό".

Λείπω καιρό και η απόσταση με κάνει να πιστεύω πως μαζί με τον υπόλοιπο πλανήτη εξελίσσεται και η Ελ-λάς-Ελ-λάς. Λάθος. Βήματα προς τα πίσω κάνει.

Από τι αγωνία πρέπει να διακατέχεται αυτό το κακοπληρωμένο - ανώνυμο και επώνυμο - δημοσιογραφαριό που ελάχιστα διαφέρει από την πλέμπα με τις αλυτρωτικές βλέψεις. Γι' αυτό και παντού βλέπει εχθρούς και σκοπιμότητες.

Πρέπει να είναι πολύ κολλημένο στις μαθητικές εκθεσούλες όλο αυτό το "φρέσκο αίμα", γαλουχημένο με τα πατροπαράδοτα ιδεώδη.

Αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις στάθηκε μια συνέντευξη της Γαλλίδας τραγουδίστριας Babet, που άκουσα τις προάλλες στο ραδιόφωνο. Μιλούσε γερμανικά με γαλλικό αξάν, και μετά από αρκετές ερωτήσεις, ο Γερμανός δημοσιογράφος, της ζήτησε να εξηγήσει στους ακροατές τον λόγο. Η κοπέλα απάντησε απλά πως η μητέρα της είναι Γερμανίδα και η συζήτηση επανήλθε στη μουσική της. Ούτε γιαγιές, ούτε παππούδες.
Στην Ελλάδα μια ανάλογη περίπτωση καταλαβαίνω πως θα γινόταν θέμα με πηχυαίους τίτλους: "Η Ελληνίδα τραγουδίστρια με τη διεθνή καριέρα".

Κρίμα, γιατί εκτός των πολλών παιδικών νοσημάτων, η χώρα πάσχει και από οξύ επαρχιωτισμό.


Συμπλήρωμα:

Στην καινούρια ταινία του Robert Redford με τίτλο Lions for Lambs, σε μια πολιτική συζήτηση μεταξύ καθηγητή και μαθητή υπάρχει η ακόλουθη στιχομυθία:
(η απόδοση είναι από μνήμης και όχι επακριβής)


Μαθητής: Μου άρεσαν εκείνα τα μαθήματα για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη…
Καθηγητής: Έχεις πάει ποτέ στην Ελλάδα;
Μαθητής: Όχι...
Καθηγητής: Οι πολιτικοί μας ωχριούν μπροστά στους δικούς τους!

David Sylvian

the world is everything tour

Τον είχα δει πριν από είκοσι περίπου χρόνια, στη Φιλαρμονική, με συνοδεία έξι μουσικών, ανάμεσά τους και ο σημαντικός συνθέτης soundtracks στο μεταξύ, Mark Isham.

Από εκείνο το ανσάμπλ παρέμεινε μόνο ο αδερφός του, o Steve Jansen (το πραγματικό επίθετο του David και του Steve είναι Batt), στα ντραμς. Οι άλλοι τρεις που τον συνοδεύουν σήμερα είναι ο Keith Lowe (μπάσο), ο Takuma Watanabe (πιάνο) και ο Theo Travis (πνευστά).

Ο David Sylvian βαδίζει ανάλαφρα στη σκηνή, παίρνει θέση σ’ ένα σκαμπό και μια από τις δύο κιθάρες που θα αλλάζει κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Ξεκινάει με το Wonderful World από το εξαιρετικό Snow Borne Sorrow που κυκλοφόρησε με το όνομα Nine Horses το 2005 και, αν δεν το έχετε, καλό θα είναι να το αποκτήσετε το συντομότερο.

Ακολουθεί μια διασκευή στο αιθέριο It'll Never Happen Again του Tim Hardin, που, όπως και τα παλιότερα κομμάτια που θα πει - Ghosts, από την εποχή των Japan, Before the Bullfight, Mother & Child, Wanderlust… - χαρακτηρίζεται από τον ήχο του τελευταίου άλμπουμ του. Πολλές από τις γνωστές του συνθέσεις τις αναγνωρίζω μετά την ολοκλήρωση του πρώτου κουπλέ.
Η μυσταγωγική ατμόσφαιρα που δημιουργείται κυρίως από τους ήχους του αφαιρετικού πιάνου και των τριπαριστών ντραμς, σε συνδυασμό με τις προγραμματισμένες λούπες και το οπτικό μέρος των κατά διαστήματα σχεδόν καλειδοσκοπικών προβολών διαφόρων σχημάτων και χρωμάτων σε μια οθόνη στο βάθος της σκηνής, μεταφέρει τον ακροατή / θεατή σε έναν μαγικό χώρο όπου, εγώ προσωπικά, θα μπορούσα να μείνω μερικά εικοσιτετράωρα.

Ο κάποτε «ομορφότερος άνδρας της ποπ» δεν ένιωσε ποτέ άνετα ούτε με τον χαρακτηρισμό του «ομορφότερου άνδρα» αλλά ούτε και την ετικέτα της «ποπ». Πέρα από εστέτ και αριστοκράτης, ο Sylvian είναι ένας μουσικός που ενώ θα μπορούσε να ακολουθήσει την εξασφαλισμένη πορεία του κομψευόμενου δανδή, κυκλοφορώντας ασφαλείς… τσιχλόφουσκες που σκάνε στις πρώτες θέσεις των charts, διάλεξε τον δρόμο των προσωπικών αναζητήσεων με την περιορισμένη απήχηση.



Σίγουρα, ο David που βλέπουμε επί σκηνής, δεν θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως πρότυπο για τη μυώδη, ηρωική μορφή που σμίλεψε στο μάρμαρο ο Μιχαήλ Άγγελος. Ταιριάζει περισσότερο στη λιπόσαρκη, ευάλωτη, ντροπαλή, εύθραυστη φυσιογνωμία από μπρούτζο του Ντονατέλλο ή του Αντρέα Βερόκκιο.

Ωστόσο, ως άλλος αξιέραστος ψαλμωδός Δαβίδ, μας μαγεύει παίζοντας κιθάρα αντί για λύρα, κι εμείς, ως σύγχρονοι Σαούλ καταφέρνουμε - έστω και για λίγο - να ξεχνάμε τους χυδαίους Φιλισταίους που μας περιβάλλουν.



Υ.Γ. Στις 13 Οκτωβρίου παίζει στα Σκόπια. Μην τον χάσετε.




Schiller Theater, 6. October 2007

Rufus Wainwright

Στο βάθος της σκηνής πέφτει μια αμερικάνικη σημαία και αναρωτιέμαι πώς θα αντιδράσει ο φιλοξενούμενος μιας φίλης μου από την Ελλάδα. Κάθεται όμως στα δεξιά της και δεν τον βλέπω. Αυτόματα μου προκύπτει το γενικότερο ερώτημα, πώς θα αντιδρούσε ένα ελληνικό κοινό, σε μια ανάλογη περίσταση. «Τι με νοιάζει;», λέω στον εαυτό μου και χαλαρώνω για να απολαύσω τη συναυλία.

Ο Rufus εμφανίζεται με κατάλευκο κοστούμι που παραπέμπει στις μέρες του Elvis Presley στο Λας Βέγκας, γεμάτο στρας, όμοια μ’ αυτά που έχουν πάρει τη θέση των αστεριών στην αστερόεσσα - ντεκόρ. Εξαιρετικά λεπτή ειρωνεία.

Το επταμελές συγκρότημα που τον συνοδεύει είναι ντυμένο με ριγέ κοστούμια που θυμίζουν κλόουν και σαλτιμπάγκους. Τρία πνευστά, κιθάρα, ντραμς, μπάσο, δεύτερη κιθάρα ή μπάντζο συνοδεύουν άψογα τον Rufus που άλλες φορές κάθεται στο πιάνο, άλλες παίζει κιθάρα κι άλλες περιορίζεται μόνο στον ρόλο του crooner.

Το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο βασίζεται σε τραγούδια του τελευταίου άλμπουμ του Release the Stars, που τα παρουσιάζει προλογίζοντάς τα. Έτσι πριν το Going to a Town αναφέρει πως πρόκειται για το Βερολίνο, στο Tiergarten εξηγεί πως είναι γραμμένο για το γνωστό πάρκο στο κέντρο της πόλης (και δεν έχει σχέση με τα δάκρυα (tear) αλλά με τα ζώα (Tier, στα γερμανικά, κάτι σαν Ζωολογικό Κήπος δηλαδή), πριν από το Sanssouci διηγείται με πολλά υπονοούμενα την ιστορία του «άλλου παλατιού» που ο Φρειδερίκος ο Μέγας κρατούσε αποκλειστικά για άνδρες. Η εισαγωγή του κομματιού γίνεται με φλάουτο ("I like the flute") σε μια ατμόσφαιρα που λες και ξεπήδησε από πίνακα του Adolph von Menzel.

Στο Tulsa απολογείται πως είναι πολύ δύσκολο να το παίζει στο πιάνο και ταυτόχρονα να τραγουδάει. Τα καταφέρνει θαυμάσια, ολομόναχος, δίχως το κουαρτέτο εγχόρδων που υπάρχει στο άλμπουμ.

Ύστερα από ένα μικρό διάλειμμα επανέρχεται με βαυαρέζικη στολή επιλέγοντας τραγούδια από τις προηγούμενες δουλειές του, κάποια της Judy Garland από τις συναυλίες που έδωσε στο Carnegie Hall και θα κυκλοφορήσουν στο τέλος της χρονιάς σε CD και DVD, εξηγώντας τον θαυμασμό του προς τον περίφημο Ιρλανδό τενόρο John McCormack (και την όπερα γενικότερα) τραγουδάει το Macushla, χωρίς μικρόφωνο, συνοδευόμενος από τρία πνευστά.

Η αποθέωση θα έρθει στο ανκόρ καθώς κάθεται για λίγο στο πιάνο φορώντας ένα κατάλευκο μπουρνούζι που ύστερα από δύο τραγούδια θα βγάλει και θα μείνει μ’ ένα μακρόταλο σακάκι, θα φορέσει γόβες, σκουλαρίκια και καπέλο, για να μεταμορφωθεί σε… Judy Garland ενώ όλο το συγκρότημα, με μαύρα κοστούμια, επιδίδεται σε χορευτικά α λα Broadway.

Ο καλύτερος τραγουδοποιός και περφόρμερ της γενιάς του θα επιστρέψει για συναυλία στο Βερολίνο στις 30 Νοεμβρίου κι εγώ φυσικά έχω εξασφαλίσει ήδη εισιτήρια.

Volksbühne, 5. October 2007

"Δύο Αλβανοί και δύο Έλληνες μουσουλμάνοι"

Για μένα δεν είναι παρά μια φωνή. Μια μέτρια φωνή του ραδιοφώνου. Δεν είναι σπουδαία αλλά ούτε ενοχλητική. Ίσως είναι λίγο επιτηδευμένη, πρόβλημά της. Κάνει όμως λάθη. Είναι ικανή να κάνει μέχρι και επτά-οκτώ σαρδάμ στη διάρκεια του πεντάλεπτου δελτίου ειδήσεων που ακούω πριν από την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη "Από τις 4 στις 5". Και σπάνια ζητάει συγνώμη.

Παίρνει κατά καιρούς θέση, σε θέματα που δεν είναι της αρμοδιότητάς της, αφού δεν σχολιάζει, αλλά εκφωνεί ειδήσεις. Δεν ξέρω καν αν τις γράφει η ίδια ή αν τις γράφουν άλλοι, ούτε πώς βρέθηκε σ' αυτή τη θέση.

Ξέρω πως σήμερα ξαναχτύπησε, αναφέροντας πως συνελήφθησαν για υπόθεση ναρκωτικών "δύο Αλβανοί και δύο Έλληνες μουσουλμάνοι".

Η τακτική της αναφοράς στην υπηκοότητα των εγκληματιών είναι μια πολιτική του ελληνικού ρατσισμού που συναντάται καθημερινά. Στην Ελλάδα υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα που συνηγορούν στο ότι οι νόμοι είναι υποδεέστεροι της νοοτροπίας. Άλλωστε ο λαός τείνει να αποκτήσει την εντύπωση πως ο ελληνισμός στην υφήλιο κάνει μόνο προόδους, αφού ποτέ δεν αναφέρονται οι Έλληνες που σαπίζουν στις φυλακές.

Αλλά και το θρήσκευμα; Το οποίο - τι σύμπτωση! - είναι πάντα "μουσουλμανικό". Θα έλεγε ποτέ "Γερμανός καθολικός"; Έχει αναφερθεί ποτέ σε "Έλληνα ορθόδοξο"; Την νοιάζει αν ο χ Γάλλος είναι καθολικός, προτεστάντης ή άθεος;

2007 στην ΕΕ. Ντροπή!

Κατερίνα Κουράντη λέγεται.